संधीच्या प्रकारांमधील योग्य जोड्या दर्शवणारा पर्याय "3 4 1 2" बरोबर आहे. सजातीय संधीला 'सच्चिदानंद' यासारखे उदाहरण दिले जाते, जिथे समान ध्वनींचे संयोग होते. विसर्ग संधी 'खिडकीत' या शब्दात स्पष्टपणे दिसून येते, जेथे विसर्गाचा प्रभाव आहे. व्यंजन संधी 'सारासार' या उदाहरणात आहे, जिथे व्यंजनांचे संयोग होऊन नवीन शब्द तयार झाला आहे. पूर्वरूप संधी 'शनैश्चर' या उदाहरणासह जोडली जाते, जिथे ध्वनींचा पूर्वरूपात बदल झाला आहे. या सर्व उदाहरणांमुळे संधीचे प्रकार आणि त्यांचे उदाहरण यांचा परस्पर संबंध सिद्ध होतो, ज्यामुळे हा पर्याय योग्य ठरतो.

दोन्ही विधानें चुकीची आहेत कारण विधान अ मध्ये दिलेल्या संप्रसारणाच्या व्याख्येत त्रुटी आहे. 'संप्रसारण' हा शब्द य, व, र यांसारख्या ध्वनींच्या विषयात वापरला जातो, परंतु या ध्वनींचा अनुक्रम योग्य प्रकारे दिला नाही. विधान ब मध्ये देखील 'यणादेश' संदर्भातील माहिती अचूक नाही. 'यणादेश' म्हणजे य, व, र यांचा अनुक्रम विशिष्ट आदेशानुसार असावा लागतो, परंतु इ, उ, ऋ चा संदर्भ दिला आहे, जो यणादेशाशी संबंधित नाही. त्यामुळे, दोन्ही विधानांमध्ये असलेल्या माहितीतील अचूकता कमी आहे आणि ती पूर्णपणे चुकीची ठरते. या कारणांमुळे बरोबर उत्तर 'दोन्हीही विधाने चुकीची आहेत' आहे.

'शीतोष्ण, आत्मोन्नती' हे शब्द 'स्वरसंधी'च्या प्रकारात मोडतात. स्वरसंधी म्हणजे ज्या ठिकाणी दोन स्वर एकत्र आले आणि त्यांचा उच्चार एकत्रितपणे केला जातो. 'शीतोष्ण' या शब्दात 'ई' आणि 'ओ' या स्वरांमध्ये एकत्रितपणे उच्चार केला जातो, ज्यामुळे 'स्वरसंधी'चा वापर स्पष्ट होतो. त्याचप्रमाणे 'आत्मोन्नती' मध्ये देखील 'आ' आणि 'उ' या स्वरांची एकत्रितता आहे. विसर्गसंधीमध्ये विसर्गाचा समावेश असतो, तर व्यंजनसंधीत व्यंजनांची जोडणी केली जाते. त्यामुळे 'स्वरसंधी' हा शब्दसंधीचा योग्य प्रकार आहे, कारण या शब्दांमध्ये स्वरांची संगती आहे.

बरोबर उत्तर: वाग् + ताडन

स्पष्टीकरण:

‘वाक्ताडन’ या संधीयुक्त शब्दाचा विग्रह ‘वाग् + ताडन’ असा होतो. येथे व्यंजन संधीचा नियम लागू होतो. पहिल्या शब्दाच्या शेवटी व्यंजन असून पुढे कोणताही वर्ण आल्यास त्या व्यंजनात बदल होतो. ‘वाक्’ मधील ‘क्’ चा ‘ग्’ होतो आणि ‘वाग् + ताडन’ असे संधीयुक्त रूप ‘वाक्ताडन’ तयार होते.

* **वाक्ताडन = वाग् + ताडन:** व्यंजन संधी नियमानुसार क् चा ग् होऊन संधी होते.

इतर पर्याय का नाहीत:

* वाक + ताडन: ‘वाक’ हा शब्द ‘वाक्ताडन’ च्या संदर्भात योग्य नाही, कारण संधी नियमानुसार ‘क्’ चा ‘ग्’ होणे आवश्यक आहे.
* बाङ् + ताडन: ‘बाङ्’ हा शब्दच अर्थपूर्ण नाही आणि तो ‘वाक्ताडन’ शब्दाशी संबंधित नाही.
* वक्त + ताडन: ‘वक्त’ हा शब्द ‘वाक्ताडन’ च्या मूळ अर्थापासून खूप दूर आहे आणि संधी नियमानुसारही हा विग्रह चुकीचा आहे.

त्यामुळे, ‘वाक्ताडन’ या शब्दाचा योग्य संधीविग्रह ‘वाग् + ताडन’ हाच आहे.

'वाग्विहार' हा शब्द 'वाक्' आणि 'विहार' या दोन पोटशब्दांपासून बनलेला आहे. 'वाक्' म्हणजे बोलणे किंवा वाचन, आणि 'विहार' म्हणजे फिरणे किंवा भटकणे. यामुळे 'वाग्विहार' म्हणजे बोलण्याचा किंवा बोलताना फिरण्याचा संदर्भ दर्शवतो. दुसरे पर्याय चुकीचे आहेत कारण 'वाग्' हा पोटशब्द भाषाशास्त्रीय दृष्ट्या मान्य नाही, 'वाङ्' हा शब्द देखील योग्य अर्थ देत नाही, आणि 'वाञ्' हा शब्द विद्यमान नाही. त्यामुळे फक्त 'वाक्' हा शब्द योग्य आहे, जो शब्दाची मूळ अर्थ संरचना स्पष्ट करतो. यामुळे 'वाक्+विहार' हा जोडशब्द योग्य आहे.

'वाक्पती' या पोटशब्दाचे योग्य स्पष्टीकरण 'वाग्+पती' आहे. 'वाग्' या धातूचा अर्थ बोलणे किंवा वाक्य निर्माण करणे आहे, त्यामुळे 'वाग्+पती' म्हणजे वाक्यांचा स्वामी किंवा वाक्यांचे भगवान. इतर पर्याय चुकीचे आहेत कारण 'वाञ्' हा धातू बोलण्याशी संबंधित नाही, तर 'वाङ्' आणि 'वाक्' हे शब्दही भाषाशास्त्रात योग्य अर्थ व्यक्त करत नाहीत. 'वाङ्' म्हणजे वाणी, पण 'वाक्' चा उपयोग वाक्यांच्या संदर्भात तितका शुद्ध नाही. त्यामुळे योग्य पर्याय 'वाग्+पती' आहे, जो वाक्यांचे तिसरे विभाजन दर्शवतो आणि वाचन व वाचनाच्या संदर्भात अधिक प्रासंगिक आहे.

मनोराज्य हा विसर्गसंधीचा योग्य उदाहरण आहे कारण "मनः" या विसर्गासहित "राज्य" शब्दाला जोडले जाते. विसर्गसंधीतून तयार झालेल्या शब्दात 'मनः' हा शब्द 'मन' या अर्थाने वापरला जातो, ज्यायोगे 'मनाचे राज्य' असा अर्थ दिला जातो. 'मनराज्य' हा शब्द विसर्गाची योग्य जोडणी नसल्यामुळे चुकीचा आहे, तसेच 'मनः राज्य' हा शब्द विसर्गाने संपूर्ण रूपात जोडलेला नाही. 'मनाचे राज्य' देखील विसर्गाची संधी घेतलेली नाही, त्यामुळे तो योग्य नाही. त्यामुळे 'मनोराज्य' हा बरोबर उत्तर आहे, कारण तो विसर्गसंधीच्या नियमांनुसार योग्यप्रकारे तयार केला आहे आणि अर्थही स्पष्ट आहे.

अनुषंग' हा शब्द 'अनु+संग' या पोट-शब्दातून बनला आहे कारण 'अनु' म्हणजे 'जवळ' आणि 'संग' म्हणजे 'संपर्क' किंवा 'साथ'. यामुळे 'अनुषंग' म्हणजे 'ज्याचा संबंध आहे' किंवा 'ज्याचा साथ आहे' असा अर्थ प्राप्त होतो. 'अनु+षांग' हा पर्याय चुकीचा आहे कारण 'षांग' हा शब्द योग्य अर्थ देत नाही. 'अनु+षंग' आणि 'अनु+शंग' या पर्यायांमध्ये 'षंग' व 'शंग' या स्वरूपांचा वापर योग्य नाही, कारण त्यांचा अर्थ 'संग' या शब्दाशी संबंधित नाही. त्यामुळे 'अनु+संग' हाच बरोबर पर्याय आहे जो शब्दाचा सार्थक अर्थ स्पष्ट करतो.

बरोबर उत्तर "मनोराज्य" आहे कारण विसर्ग संधी साधताना "मनः" या अव्ययाशी "राज्य" शब्द जोडला जातो आणि विसर्गाची आवश्यकता असते, ज्यामुळे "मनः" चा विसर्ग "मनोराज्य" मध्ये समाविष्ट होतो. दुसरे पर्याय चुकीचे आहेत; "मनराज्य" मध्ये विसर्गाचा वापर करण्यात आलेला नाही, त्यामुळे तो अयोग्य आहे. "मनःराज्य" मध्ये विसर्गाचा अव्यय असला तरी "राज्य" शब्दाचा योग्य रूपांतर होत नाही, त्यामुळे तो देखील अयोग्य ठरतो. "मनाचेराज्य" हा पर्याय असल्याने तो संधीसाठी योग्य नाही, कारण "मन:" स्थानांतरित झालेल्या स्वरूपात नाही. त्यामुळे फक्त "मनोराज्य" हा पर्याय योग्य आहे.

'मनस्+पटल' ह्या संधीयुक्त शब्दाचा विग्रह 'मनःपटल' आहे. यामध्ये 'मनस्' या शब्दाचा 'मन:' या संधीत रूपांतर होते, जिथे 'स्' चा उच्चारण ':' च्या सहाय्याने गहाळ होतो. म्हणून 'मनःपटल' हे योग्य रूप आहे, कारण इथे 'मन:' चा अर्थ मनाशी संबंधित पटल दर्शवितो. दुसऱ्या पर्यायांमध्ये 'मनसपटल' आणि 'मनोपटल' या शब्दांमध्ये योग्य संधीचे पालन केलेले नाही. 'मनसपटल' हे रूप योग्य नाही कारण 'स्' चा गहाळ केल्याशिवाय त्याचे रूप तयार झाले आहे, तर 'मनोपटल' चा अर्थही त्यात राहिलेला नाही. इतर पर्याय योग्य नसल्यामुळे 'मनःपटल' हा एकटा योग्य उत्तर आहे, जो मनाशी संबंधित पटल दर्शवतो.

"घर + ई = घरी" आणि "एक + एक = एकेक" या दोन्ही संधींमध्ये शब्दांच्या जोडणीच्या प्रक्रियेत मूलभूत बदल होत आहेत. "घर" या शब्दाच्या शेवटी "ई" जोडल्यावर "घरी" हा नव्या शब्दाचा अर्थ बदलतो, जो स्थान सूचित करतो. याव्यतिरिक्त, "एक + एक" यामध्ये दोन एकक एका नवीन शब्दात एकत्रित होत आहेत, जे "एकेक" तयार करतात, ज्याचा अर्थ विविध एकक किंवा एकाच प्रकारच्या अनेक गोष्टींवर लागू होतो. या दोन्ही उदाहरणांमध्ये संधी घेतलेले शब्द एकत्र करणारे आणि बदलणारे आहेत, त्यामुळे हे "पररूप संधी"चे उदाहरण आहे. यामुळे "पररूप संधी" हे बरोबर उत्तर आहे.

'गणेश' हा शब्द स्वरसंधीचे उदाहरण आहे, कारण या शब्दात दोन स्वरांमध्ये परिवर्तन झाले आहे. 'गण' आणि 'ईश' या दोन भागांमध्ये 'अ' आणि 'इ' या स्वरांमध्ये संधि साधण्यात आलेली आहे. स्वरसंधी म्हणजे दोन स्वरांच्या संयोगामुळे तयार होणारी नवी स्वरसंयोग. इतर पर्याय चुकीचे आहेत कारण व्यंजनसंधी म्हणजे व्यंजनांच्या संयोगामुळे होणारे परिवर्तन, विसर्गसंधीमध्ये विसर्गाचा वापर होतो, आणि विशेषसंधी म्हणजे विशेष शब्दाची रचना. 'गणेश' या शब्दात फक्त स्वरांचा संयोग आढळतो, त्यामुळे हे स्वरसंधीचे उदाहरण ठरते.

- वागीश हा एक पुराणिक शब्द आहे आणि यात स्वरसंधी नाही.
- वागीश हा शब्द भाषाशास्त्रीय दृष्ट्या अन्य शब्दांच्या तुलनेत स्वरांच्या संबंधामध्ये नाही.

- मन्वंतर, उमेश आणि मतैक्य हे शब्द स्वरसंधी आहेत.
- मन्वंतर म्हणजे एक कालखंड, ज्यात एक मनुष्य प्रजापती म्हणून कार्यरत आहे.
- उमेश हा एक नाव आहे ज्यात स्वरांची सुरवात आहे.
- मतैक्य हा शब्द एकत्रिततेचा अर्थ व्यक्त करतो आणि त्यात स्वरांचा उपयोग आहे.

एकूणच, वागीश हा एक विशेष शब्द आहे जो स्वरसंधीच्या संदर्भात येत नाही, त्यामुळे तो बरोबर उत्तर आहे.

बरोबर उत्तर स्वर संधी आहे कारण 'वाचन' व 'आलय' या दोन शब्दांच्या संयुक्ताने 'वाचनालय' हा नवीन शब्द तयार होतो, जिथे अंतिम स्वर 'न' व प्रारंभिक स्वर 'आ' यामध्ये एक एकत्रित स्वर निर्माण होतो. तसेच 'विद्या' आणि 'अर्जन' यांचे संयुक्त स्वरांसह 'विद्यार्जन' हा शब्द तयार होतो. चुकलेल्या पर्यायांमध्ये व्यंजन संधी योग्य नाही कारण व्यंजन संधीमध्ये व्यंजनांचा समावेश असतो, जे या उदाहरणांमध्ये नाहीत. विसर्ग संधी देखील चुकीची आहे कारण येथे विसर्गाचा वापर नाही. स्वरादी हा पर्यायही विचारात घेता येत नाही कारण यामध्ये स्वर आणि व्यंजन यांचा योग असतो, जो या उदाहरणांमध्ये स्पष्टपणे नाही. त्यामुळे योग्य पर्याय स्वर संधी आहे.

'अंतःकरण' या शब्दाच्या संधीसाठी योग्य पर्याय 'अंतर्+करण' आहे. कारण 'अंतर्' हा 'अंतः' या शब्दाचा संधीकरणानंतरचा रूप आहे. मराठीत संधीकरणात, 'अंतः' या शब्दाच्या 'अं' ध्वनीचा 'अंतर्' मध्ये बदल होतो, ज्यामुळे संधीचा योग्य उपयोग साधला जातो. बाकीचे पर्याय चुकीचे आहेत. 'अंतस्+करण' हा पर्याय योग्य नाही कारण 'अंतस्' हा शब्द वापरात नाही. 'अतःस्+करण' सुद्धा योग्य नाही कारण 'अतः' म्हणजे बाहेरचा, जो या संदर्भात अनुसंधानात नाही. 'अंतर्+करण' चा प्रयोग यथार्थ आहे, जेव्हा 'करण' हा क्रियापद दर्शवतो, तर 'अंतर्' हा अंतःच्या अन्य रूपात येतो. यामुळे 'अंतर्+करण' हे योग्य संधीकरण आहे.

"पररूप संधी" म्हणजे क्रियापदाच्या परिघात उपयोग होणारी संधी आहे. "करून" हा पर्याय योग्य आहे कारण हा क्रियापदाच्या स्वरूपात येतो आणि तो "करणे" या क्रियापदाचा उपसर्ग आहे. त्यामुळे "करून" या शब्दाचा उपयोग वाक्यात क्रियतेला दर्शवितो. अन्य पर्याय चुकीचे आहेत. "सदाचार" हा एक संज्ञा आहे आणि क्रियापदाच्या संदर्भात येत नाही; त्यामुळे तो पररूप संधी म्हणून मान्य केला जात नाही. "जगदीश" हा व्यक्तीचे नाव आहे, त्यामुळे तो देखील योग्य नाही. "काहीसा" हा विशेषण आहे, जो क्रियापदाच्या संदर्भात उपयोगी नसतो. त्यामुळे फक्त "करून" हा पर्याय योग्य आहे.

"गुरुपदेश" हा पर्याय बरोबर आहे कारण यामध्ये 'गुरु' आणि 'पदेश' या दोन शब्दांची संधी करून एक नवीन शब्द तयार होतो. यामध्ये 'गुरु' हा शब्द 'पदेश' च्या आधी येतो आणि एकत्रितपणे अर्थपूर्ण संकेत देतो. इतर पर्यायांचा विचार केला असता, "वाक्पती", "सदाचार" आणि "सन्मती" यांमध्ये स्वरसंधी नाही. "वाक्पती" हा एक संज्ञा आहे, ज्यामध्ये 'वाक्' आणि 'पती' यांचा संबंध नाही; "सदाचार" मध्ये 'सद' आणि 'आचार' यांचे संबंध नाहीत, तसेच "सन्मती" मध्ये 'सत्सं' आणि 'मती' यांचा योग्य संधीचा संबंध नाही. त्यामुळे, "गुरुपदेश" हा पर्याय योग्य आहे.

'नीरव' या शब्दाची संधी विच्छेद 'निः+रव' असा होतो, कारण 'नीरव' म्हणजे 'कुठेही आवाज न करता' किंवा 'शांत' असा अर्थ आहे. 'निः' हा उपसर्ग आवाज न करण्याच्या अर्थात आहे, तर 'रव' म्हणजे आवाज. त्यामुळे 'निः' हे शुद्ध शब्द आहे, जे 'आवाज' किंवा 'गूंज' दर्शवते. इतर पर्याय चुकीचे आहेत कारण 'नी+रव' आणि 'नीः+रव' या दोन्हीमध्ये 'नी' हा उपसर्ग पूर्ण अर्थ देत नाही. 'नि+रव' देखील योग्य नाही कारण 'नि' हा स्वतंत्र उपसर्ग नाही. त्यामुळे 'निः+रव' हा योग्य संधी विच्छेद आहे, कारण तो शब्दाचा संपूर्ण अर्थ व्यक्त करतो.

'मनोरंजन' या शब्दाचा संधिविग्रह 'मनः+रंजन' हा बरोबर आहे कारण 'मन' हा शब्द संस्कृतमध्ये एक विशेष अर्थाने वापरला जातो, ज्यामुळे त्यास 'मनः' या रूपात संधिविग्रहात घेतले जाते. येथे 'मनः' म्हणजे मनाचे किंवा मनाशी संबंधित असे दर्शवते, तर 'रंजन' म्हणजे आनंद देणारे. दुसरे पर्याय चुकीचे आहेत; 'मनो+रंजन' हा असेल तर तो अयोग्य आहे कारण 'मनो' हा स्वतंत्र शब्द नाही. 'मन+रंजन' यामध्ये 'मन' आणि 'रंजन' यांच्यात योग्य अर्थसंकेत नाही. 'मनाचे+रंजन' हा पर्यायही चुकीचा आहे कारण 'मनाचे' हा शब्द संधिविग्रहात योग्य नाही, कारण तो संधीची आवश्यकता दर्शवत नाही. त्यामुळे योग्य संधिविग्रह 'मनः+रंजन' आहे.

- बरोबर उत्तर "कांटमंटगांटर" हा शब्द योग्य आहे कारण "करवत" च्या स्वरूपात शब्दाच्या रचनेचे पालन केले आहे.
- या शब्दात "कांट" हा मूळ भाग आहे जो "कर" च्या धर्तीवर आहे, व त्यात "मंट" जोडले गेले आहे ज्यामुळे तो समान धारेवर राहतो.

- "काटमटगाटर" हा पर्याय चुकीचा आहे कारण येथे "कट" शब्दाचा उपयोग केला गेला आहे जो "कर" च्या अर्थाशी जुळत नाही.

- "कांटमंटगांटरंट" हा पर्याय देखील चुकीचा आहे कारण "ंट" या अतिरिक्त भागामुळे शब्दाची संरचना बिघडते आणि मूळ शब्दाशी असंबद्ध होते.

- "कांटमटंगाटंर" या पर्यायात "गाटं" चा समावेश आहे, जो मूळ शब्दाचं अर्थ पूर्णपणे बदलतो, त्यामुळे तो देखील चुकला आहे.

यामुळे "कांटमंटगांटर" हा पर्याय योग्य ठरतो.

संधीच्या प्रकारांमध्ये 'सजातीय स्वरसंधी', 'अनुनासिक संधी', 'पूर्वरूप संधी' आणि 'पररूप संधी' यांची योग्य जोड्या दिलेली आहेत. 'सजातीय स्वरसंधी' चा उदाहरण 'वाङ्निश्चय', 'अनुनासिक संधी' चा उदाहरण 'घामोळे', 'पूर्वरूप संधी' चा उदाहरण 'खिडकीत' आणि 'पररूप संधी' चा उदाहरण 'गुरुपदेश' म्हणून दिला आहे. या सर्व जोड्या योग्य आहेत, कारण प्रत्येक संधीच्या प्रकाराशी संबंधित उदाहरणे अचूकपणे दर्शवतात. त्यामुळे '3 1 4 2' हा पर्याय बरोबर आहे, कारण यामध्ये सर्व संधीचे प्रकार त्यांच्या योग्य उदाहरणांसह दिले आहेत, ज्यामुळे व्याकरणाच्या संकल्पनांची स्पष्टता वाढते.

'तट्टीका' या संधीचा विग्रह 'तत् + टीका' हा आहे कारण 'तट्टीका' हा शब्द संस्कृतमध्ये 'तत्' म्हणजे 'त्या' किंवा 'ते' याचा अर्थ आणि 'टीका' म्हणजे 'उपदेश' किंवा 'विश्लेषण' याचा संदर्भ घेतो. या दोन शब्दांच्या संधीमुळे 'तट्टीका' हा एकत्रित शब्द तयार झाला आहे, जो तात्त्विक किंवा विश्लेषणात्मक टीकेचा संदर्भ देतो. दुसरे पर्याय म्हणजे 'ततः + टीका', 'त् + ट् + ई + का', आणि 'त्रा + टीका' हे कोणतेही योग्य नाहीत कारण त्यात 'तट्टीका' चा योग्य विग्रह नाही आणि त्यामुळे योग्य अर्थनिर्देशित करत नाहीत. यामुळे बरोबर उत्तर 'तत् + टीका' आहे.

- 'सज्जन' या शब्दात 'सज' आणि 'जन' या दोन शब्दांचा समावेश आहे.
- येथे 'ज' व्यंजनांशिवाय 'स' आणि 'ज' यांच्यातील संधी दर्शवित आहे.
- 'सज्जन' हा शब्द व्यंजनसंधीचा एक उत्तम उदाहरण आहे, कारण येथे दोन व्यंजन एकत्र येऊन नवीन ध्वनी निर्माण करतात.

बाकीचे पर्याय का चुकीचे आहेत:

- स्वरसंधी: या प्रकारात स्वरांचे एकत्रिकरण होते, ज्यामध्ये दोन किंवा अधिक स्वर एकत्र येतात. 'सज्जन' मध्ये असे काही नाही.

- विसर्गसंधी: विसर्ग आणि स्वरांचे मिश्रण असलेली संधी विसर्गसंधी म्हणून ओळखली जाते. 'सज्जन' मध्ये विसर्ग नाही.

- जोडसंधी: दोन शब्दांच्या जोडणीमुळे वापरली जाणारी संधी जोडसंधी म्हणून ओळखली जाते. 'सज्जन' मध्ये असे काही दिसत नाही.

यामुळे 'सज्जन' या शब्दातील संधीप्रकार व्यंजनसंधी असल्याचे प्रमाणित होते.

- "वाचनालय" या शब्दाचा विग्रह "वाचन + आलय" असा आहे.
- "वाचन" म्हणजे वाचन करण्याची क्रिया, आणि "आलय" म्हणजे स्थान किंवा ठिकाण. त्यामुळे "वाचनालय" म्हणजे "वाचन करण्याचे ठिकाण".

- "बाच+नालय" हा पर्याय चुकीचा आहे कारण "बाच" हा शब्द "वाचन" चा अर्थ व्यक्त करत नाही.

- "वाचना+आलय" हा पर्याय देखील चुकीचा आहे कारण "वाचना" म्हणजे "वाचनाची क्रिया", पण तो "वाचनालय"च्या अर्थाशी संबंधित नाही.

- "वाचन + अलय" हा पर्याय देखील चुकीचा आहे कारण "अलय" हा शब्द मान्यता प्राप्त नाही व "आलय" चा अर्थ व्यक्त करत नाही.

बरोबर उत्तर "वाचन + आलय" आहे कारण यामध्ये योग्य विग्रह व अर्थ व्यक्त झाला आहे.

'अधिपती' हा शब्द उपसर्गघटित आहे कारण 'अधि' हा उपसर्ग 'पती' या मूळ शब्दाशी संबंधीत आहे. 'अधि' म्हणजे 'वर' किंवा 'आधीन' असा अर्थ आहे, जो 'पती' म्हणजे 'मालक' किंवा 'स्वामी' या अर्थाला जोडतो. त्यामुळे 'अधिपती' हा एक संपूर्ण शब्द आहे जो उपसर्ग आणि मूळ शब्दाचे संयोजन दर्शवतो. बाकीचे शब्द 'रक्षक', 'विसराळू' आणि 'भांडखोर' यांमध्ये उपसर्गांचा वापर नाही, त्यामुळे ते उपसर्गघटित शब्द म्हणून मानले जात नाहीत. 'अधिपती' हा पर्याय योग्य आहे कारण यामध्ये उपसर्ग 'अधि' स्पष्टपणे वापरलेला आहे.

'शरत्काल' हा शब्द व्यंजनसंधीचे उदाहरण आहे. व्यंजनसंधी म्हणजे दोन व्यंजनांच्या एकत्रिततेमुळे उत्पन्न झालेला नवीन शब्द. 'शरत्काल' या शब्दात 'शर' आणि 'त्काल' हे दोन शब्द एकत्र येऊन नवा अर्थ देतात. या ठिकाणी 'शर' या शब्दाच्या शेवटी असलेल्या 'र' अक्षरामुळे 'त्काल' या शब्दाच्या सुरुवातीच्या 'त' अक्षराशी संधान होते. दुसऱ्या पर्यायांबद्दल बोलताना, विसर्गसंधी म्हणजे स्वरांमध्ये विसर्गाचा उपयोग, स्वरसंधी म्हणजे स्वरांच्या एकत्रिततेचा वापर आणि हलसंधी म्हणजे स्वराच्या आधी किंवा नंतर 'हल' अक्षराचा समावेश. त्यामुळे या पर्यायांचे 'शरत्काल' शब्दाशी संबंध नाही. यामुळे दोन्ही पर्याय चुकीचे ठरतात.

"नाहीसा" हा पर्याय बरोबर आहे कारण "नाही" व "असा" यांचे पूर्वरूप संधी घेऊन एकत्रित करून "नाहीसा" तयार होतो. या प्रक्रियेमध्ये "नाही" या शब्दाच्या अंतर्गत ध्वनीच्या परिवर्तनामुळे संधी साधली जाते. उर्वरित पर्याय चुकीचे आहेत. "नाहिसा" हा शब्द व्याकरणानुसार योग्य नाही कारण "नाही" व "असा" यांच्यातील संधी योग्य प्रकारे नाही. "नाहसा" हा पर्याय देखील चुकीचा आहे कारण "नाही" शब्दाची व्याकरणिक रचना योग्य नाही. "निहिसा" हा शब्द अव्यवस्थित असल्याने तो देखील चुकलेला आहे. त्यामुळे "नाहीसा" हा पर्यायच योग्य आहे जो संधीच्या नियमांचे पालन करतो.

- व्यंजनांना अक्षरत्व येण्यासाठी स्वरांचा समावेश आवश्यक आहे, त्यामुळे "व्यंजन व स्वर यांचे एकत्रीकरण" हा पर्याय योग्य आहे.
- स्वराशिवाय व्यंजनांचा एकटा उपयोग करून अक्षरत्व साधता येत नाही.

- "दोन व्यंजनांचे एकत्रीकरण" हा पर्याय चुकीचा आहे कारण व्यंजन एकट्या अक्षरत्व साधू शकत नाहीत.

- "दोन स्वरांचे एकत्रीकरण" हा पर्याय देखील चुकीचा आहे कारण स्वरांचं एकत्रीकरण केल्याने व्यंजनांची अक्षरत्वता साधता येत नाही.

- "व्यंजनामधून स्वर काढून टाकणे" हा पर्याय तर पूर्णपणे चुकीचा आहे कारण स्वरांच्या अनुपस्थितीत व्यंजन अक्षरत्व साधू शकत नाहीत.

एकूणच, व्यंजन व स्वर यांचे एकत्रीकरण हेच योग्य उपाय आहे, कारण त्याच्याद्वारे अक्षरत्व प्राप्त होते.

- बरोबर उत्तर जगत्+नाथ = जगत्नाथ आहे कारण "जगत्" आणि "नाथ" या दोन शब्दांचे एकत्रित करून "जगत्नाथ" हा एक समग्र शब्द तयार होतो, जो एक विशेष संदर्भात वापरला जातो.

- सदा+एव = सदैव हे संयुक्त शब्द योग्य आहे. "सदा" म्हणजे नेहमी आणि "एव" म्हणजे तसेच; त्यामुळे ते "सदैव" मध्ये एकत्र येतात.

- मातृ+उपासना = मात्रोपासना हे देखील योग्य आहे. "मातृ" म्हणजे माता आणि "उपासना" म्हणजे पूजा; यामुळे "मात्रोपासना" म्हणजे मातेसंबंधी पूजा होते.

- अंतर+आत्मा = अंतरात्मा हे शब्द जोडणे योग्य आहे, कारण "अंतर" म्हणजे आतला आणि "आत्मा" म्हणजे आत्मा; त्यामुळे "अंतरात्मा" म्हणजे आतलाच आत्मा.

अत: "जगत्+नाथ = जगत्नाथ" ही अयोग्य जोडी आहे कारण हे शब्द एकत्रित करून तयार झालेल्या शब्दाचा अर्थ एक विशेष दृष्टीकोनातून असतो.

'अंतःकरण' या शब्दाची संधी 'अंतर् + करण' ह्या स्वरूपात योग्य आहे. 'अंतर्' म्हणजे आत, अंत याचा अर्थ असून 'करण' म्हणजे करणारा किंवा क्रियाशीलता दर्शवणारा भाग आहे. 'अंतर्' आणि 'करण' या दोन अंशांच्या संधीमुळे 'अंतःकरण' हा एक साधा व सुसंगत शब्द तयार होतो, जो मनाच्या अंतर्गत क्रियाकलापांचे प्रतिनिधित्व करतो. मनाच्या गूढतेचा अभ्यास करताना 'अंतर्' हा भाग आत्मा किंवा अंतःसाक्षीबद्दल बोलतो, म्हणून हा अर्थ विशेष महत्त्वाचा आहे. इतर पर्याय योग्य नसल्याने, 'अंतर् + करण' हा बरोबर पर्याय आहे, जो मूलभूत संकल्पना आणि अर्थसंकल्पनाशी संबंधित आहे.

- योग्य जोड्या जुळवताना संधी प्रकारांच्या विशेषत्वांचा विचार करणे आवश्यक आहे.
- स्वरसंधी म्हणजे स्वरांच्या जुळणीमुळे होणारी संधी. उदाहरणार्थ, "दिगंबर" या शब्दात स्वरांची जुळणी आहे, म्हणून याची जोडी ii) दिगंबर सही आहे.
- व्यंजनसंधी म्हणजे व्यंजनांच्या जुळणीमुळे होणारी संधी. "देवालय" या शब्दात व्यंजनांची जुळणी आहे, त्यामुळे याची जोडी i) देवालय योग्य आहे.
- विसर्गसंधी म्हणजे विसर्गच्या वापरामुळे होणारी संधी. "दुर्जन" या शब्दात विसर्गाचा उपयोग आहे, त्यामुळे याची जोडी iii) दुर्जन योग्य आहे.
- त्यामुळे बरोबर उत्तर अ)- ii, ब)- i, क)- iii आहे, कारण सर्व शब्दांच्या संधी प्रकारांची योग्य ओळख केली आहे.

दोन विजातीय स्वर एकत्र येऊन 'संयुक्त स्वर' निर्माण होते, म्हणून हा पर्याय बरोबर आहे. विजातीय स्वर म्हणजे एकाच वेळी उच्चारले जाणारे दोन वेगवेगळे स्वर, जे एकत्र येऊन नवीन स्वर तयार करतात. उदाहरणार्थ, 'आ' आणि 'इ' या दोन स्वरांचा संगम 'ऐ' या संयुक्त स्वरात झाला आहे. हे एकत्रित झाल्यावर एक नवा उच्चार तयार होतो, जो स्वतंत्र स्वरांच्या उच्चारापेक्षा भिन्न असतो. अन्य पर्याय जसे 'संयुक्त व्यंजन', 'ह्रस्व स्वर', आणि 'दीर्घ स्वर' हे स्वरांच्या एकत्रीकरणाचे किंवा त्यांच्या गुणधर्मांचे योग्य वर्णन करत नाहीत, त्यामुळे 'संयुक्त स्वर' हा योग्य आणि योग्य उत्तर आहे.

- योग्य उत्तर "दिगंतर" आहे कारण "दिक्" आणि "अंतर" या दोन पदांच्या संयोजनातून "दिगंतर" हा शब्द तयार होतो.
- "दिगंतर" म्हणजे दिशाबोध व अंतराचा एकत्रित अर्थ, जो योग्य संधी दर्शवितो.

- "दिकंतर" हा पर्याय चुकीचा आहे कारण "अंतर" या शब्दाला "दिक्" जोडल्यास हा शब्द योग्य अर्थ देत नाही.

- "दिक्यंतर" हा पर्याय देखील चुकीचा आहे कारण "दिक्" व "अंतर" या दोन्ही शब्दांचा अर्थ एकत्र करून हा शब्द आधारभूत नाही.

- "दिकुंतर" हा पर्याय तितकाच चुकीचा आहे कारण "दिक्" आणि "अंतर" यांचे योग्य संयोजन या शब्दात नाही.

यामुळे "दिगंतर" हा एकमात्र योग्य पर्याय आहे.

- 'सदाचार' शब्दाचा संधी विग्रह 'सत् + आचार' असा आहे.
- 'सत्' म्हणजे चांगले, योग्य किंवा सत्य, आणि 'आचार' म्हणजे आचारधर्म किंवा आचरण.
- या दोन्ही भागांचा एकत्रित अर्थ चांगल्या आचारधर्माशी संबंधित आहे, जो 'सदाचार' या शब्दाचा मूलभूत अर्थ स्पष्ट करतो.

- दुसरा पर्याय 'सद् + आचार' हा चुकीचा आहे कारण 'सद्' हा शब्द सहसा 'सत्य' किंवा 'चांगलोपणा' दर्शवत नाही.

- तिसरा पर्याय 'सदा + आचार' देखील चुकीचा आहे, कारण 'सदा' म्हणजे नेहमी, जो 'सदाचार' या अर्थाशी संबंधित नाही.

- 'यापैकी नाही' हा पर्याय देखील असत्य आहे, कारण सही संधी विग्रह उपलब्ध आहे.

अतः 'सत् + आचार' हा योग्य उत्तर आहे, जो सदाचाराचे सार्थक करते.

दिक्+पाल=दिक्पाल ही संधी व्यंजनसंधी आहे कारण या प्रक्रियेत पहिल्या शब्दाच्या अंतिम व्यंजनाच्या आणि दुसऱ्या शब्दाच्या आरंभ व्यंजनाच्या एकत्रित होण्यामुळे एक नवीन व्यंजन तयार होते. यामध्ये 'दिक्' शब्दाचा अंतिम व्यंजन 'क' आणि 'पाल' शब्दाचा आरंभ व्यंजन 'प' एकत्र येऊन 'क' च्या आवाजात बदल होतो, ज्यामुळे 'दिक्पाल' तयार होतो. दुसऱ्या पर्यायांच्या बाबतीत, स्वरसंधीमध्ये स्वरांचा आपसात बदल होतो, अनुनासिक संधीमध्ये नासिक्याचे स्वर वापरले जातात, आणि विसर्ग संधीमध्ये विसर्गाचा वापर केला जातो. त्यामुळे हे पर्याय योग्य नाहीत. त्यामुळे दिक्पाल हा व्यंजनसंधीचा एक उत्तम उदाहरण आहे.

"सदाचार" या शब्दाचे संधी सोडताना "सत्+आचार" हा योग्य पर्याय आहे. "सदाचार" म्हणजे चांगले वर्तन किंवा सद्गुण, ज्यामध्ये 'सत्' म्हणजे चांगला किंवा सत्य आणि 'आचार' म्हणजे आचारधर्म यांचा समावेश आहे. "स+दाचार" हा पर्याय चुकीचा आहे कारण 'स' हे स्वतंत्रपणे वापरले गेलेले नाही आणि यामुळे अर्थ कमी स्पष्ट होतो. "सदा+आचार" हा पर्याय देखील अयोग्य आहे कारण 'सदा' म्हणजे नेहमी, जो 'सदाचार' च्या अर्थाशी संबंधित नाही. "सद्+आचार" हा पर्याय काहीसा समीप असला तरी, 'सद्' चा उपयोग सामान्यतः विशेषण म्हणून केला जातो, जो "सत्" पेक्षा कमी योग्य आहे. त्यामुळे "सत्+आचार" हेच खरे व योग्य संधीकरण आहे.

'उच्छेद' या जोडशब्दातील अचूक पोटशब्द 'उत्+च्छेद' आहे. 'उत्' हा उपसर्ग आहे जो 'काढणे' अथवा 'उत्सर्ग' याचा अर्थ दर्शवतो, तर 'च्छेद' म्हणजे 'काटणे' किंवा 'तुकडे करणे'. या दोन घटकांचे संयोजन केल्याने 'उच्छेद' हा शब्द तयार होतो, ज्याचा अर्थ 'काढण्याची क्रिया' असा आहे. दुसरे पर्याय 'उ+च्छेद', 'उच्+छेद' आणि 'उत्+छेद' हे योग्य नाहीत कारण 'उ' या उपसर्गाचा अर्थ स्पष्ट करत नाही, तसेच 'उच्' हा अयोग्य आहे कारण तो 'उच्छेद' चा योग्य व्याकरणिक भाग नाही. त्यामुळे 'उत्+च्छेद' हा पर्याय बरोबर आहे.

- उपजाती हा शब्द दोन वृत्तांच्या मिश्रणामुळे तयार झाला आहे.

- उपेंद्रवज्रा, प्रणयप्रभा, आणि इंद्रवज्रा हे एकल वृत्तांच्या प्रकारात मोडतात. उपेंद्रवज्रा हे उपेंद्र आणि वज्रा यांचा संगम आहे, परंतु ते एकत्रित वृत्त नाही.

- प्रणयप्रभा हा प्रणय आणि प्रभा यांचा संगम आहे, जो एकल वृत्त म्हणून ओळखला जातो.

- इंद्रवज्रा हा इंद्र आणि वज्रा यांचा संगम आहे, पण हेही एकल वृत्त आहे.

- उपजाती हा शब्द "उप" आणि "जाती" यांचा मिश्रण दाखवतो, ज्यामुळे तो दोन वृत्तांपासून तयार झालेला म्हणून मानला जातो.

- त्यामुळे, उपजाती हे बरोबर उत्तर आहे कारण ते स्पष्टपणे दोन भिन्न वृत्तांच्या संगमाचं प्रतिनिधित्व करते.

'पूर्वरूप संधी' म्हणजे दोन शब्दांच्या एकत्रिततेने एक नविन शब्द निर्माण होतो. "खिडकी + आत = खिडकीत" हा पर्याय योग्य आहे कारण इथे 'खिडकी' आणि 'आत' यांचा संयोग करून 'खिडकीत' हा शब्द तयार झाला आहे, जो स्थान दर्शवतो. 'खिडकीत' या शब्दामध्ये 'खिडकी' ची स्थिती स्पष्ट करते की ती आत आहे, ज्यामुळे हा एक संधीचा उदाहरण ठरतो. इतर पर्यायांनी योग्य संधीचे स्वरूप दर्शवलेले नाही, म्हणून 'खिडकीत' हा पूर्वरूप संधीचा उत्तम उदाहरण आहे. त्यामुळे, हा पर्याय योग्य ठरतो.

'नीरव' या शब्दाचा संधी विच्छेद 'निः+ रव' असा होतो. 'निः' हा उपसर्ग म्हणजे 'शून्य' किंवा 'काहीही नसलेला' दर्शवितो, तर 'रव' म्हणजे 'ध्वनी' किंवा 'सूर'. 'नीरव' म्हणजे 'शांतता' किंवा 'शांत आवाज', ज्यामध्ये 'निः' हा शब्द 'रव' च्या आधी येतो आणि एकत्रितपणे 'नीरव' हा शब्द बनवतो. इतर पर्याय 'नी + रव', 'नी: + रव', आणि 'नि + रव' हे संधी विच्छेद योग्य नाहीत कारण ते कुठेही 'निः' चा अर्थ स्पष्ट करत नाहीत आणि योग्य अर्थ दर्शवत नाहीत. त्यामुळे 'निः+ रव' हा बरोबर पर्याय आहे.

'निष्कपट' या शब्दाची संधी 'निः+कपट' या पोटशब्दांनी केली जाते. 'निः' हा उपसर्ग नकार दर्शवतो, त्यामुळे 'निष्कपट' म्हणजे 'कपट नसलेला' असा अर्थ प्राप्त होतो. दुसरा पर्याय 'निष्+कपट' हा पर्याय चुकीचा आहे कारण 'निष्' हा उपसर्ग योग्य नाही. तिसरा पर्याय 'निष्क+पट' देखील अयोग्य आहे, कारण 'निष्क' हा स्वतःचा अर्थ घेणारा शब्द नाही. चौथा पर्याय 'निःक+पट' हा पण चुकीचा आहे, कारण 'निःक' म्हणून स्वतंत्र उपसर्ग नाही. त्यामुळे योग्य पर्याय 'निः+कपट' आहे, जो शब्दाची संधी आणि अर्थ दोन्ही स्पष्टपणे व्यक्त करतो.

'अत्यंत' या शब्दाचा संधीविग्रह 'अति+अंत' हा योग्य आहे कारण 'अति' या शब्दाचा अर्थ 'अधिक' आणि 'अंत' म्हणजे 'संपणारा' किंवा 'अवसान' असा आहे. 'अत्यंत' म्हणजे 'अति संपणारा' किंवा 'अत्यधिक' असा अर्थ लावता येतो. दुसऱ्या पर्यायात 'अत्य+अंत' हा उल्लेख चुकीचा आहे कारण 'अत्य' हा स्वतंत्र अर्थाचा शब्द नाही. 'अति+यंत' हा पर्यायही चुकीचा आहे कारण 'यंत' हा शब्द संधीविग्रहात येत नाही. त्यामुळे 'अति+अंत' हा संधीविग्रह योग्य आहे, कारण यामध्ये दोन्ही शब्दांचा अर्थ एकत्र करून एक अर्थपूर्ण नवीन शब्द निर्माण होतो.

'पररूप संधी' या संकल्पनेचा अर्थ असा आहे की क्रियापदाच्या स्वरूपात एक क्रिया पूर्ण करण्याची संधी दिली जाते. 'करून' हे पर्याय योग्य आहे कारण यामध्ये 'करा' या क्रियापदाचा उपयोग करून एक क्रिया पूर्ण करण्याचा संदर्भ दिला जात आहे, ज्यामुळे 'पररूप संधी'ची गरज पूर्ण होते. 'जाऊन' हे क्रियापद एक क्रिया दर्शवते परंतु 'पररूप संधी'साठी योग्य नाही. 'घेईल' आणि 'होऊ' हे देखील 'पररूप संधी' दर्शवत नाहीत कारण ते क्रियापदाचे परिणाम दर्शवतात, परंतु क्रिया करण्यासाठी संधी देत नाहीत. त्यामुळे 'करून' हा योग्य पर्याय आहे.

बरोबर पर्याय "एकमेकाशेजारी येणारे दोन स्वर जोडले जाणे" हा योग्य आहे कारण स्वरसंधी म्हणजे एकत्र येणाऱ्या स्वरांमध्ये एक स्वर दुसऱ्या स्वराशी जोडला जातो. हे भाषाशास्त्रीय दृष्टिकोनातून महत्त्वाचे आहे, कारण यामुळे वाचन आणि उच्चार अधिक सुरेल बनतात. इतर पर्याय चुकीचे आहेत कारण "जवळ जवळ येणारे दोन वर्णांपैकी एक स्वर व दुसरा व्यंजन जोडणे" हा व्यंजन आणि स्वर यांचा संबंध दर्शवतो, जे स्वरसंधी नाही. "एकत्र येणाऱ्या वर्णातील पहिला विसर्ग व दुसरा वर्ण व्यंजन जोडला जाणे" आणि "एकत्र येणाऱ्या वर्णातील पहिला विसर्ग व दुसरा वर्ण स्वर जोडला जाणे" हे देखील स्वरांमधील संबंधांच्या दृष्टीने चुकीचे आहेत, कारण विसर्गचा स्वरसंधीत समावेश नाही. त्यामुळे, बरोबर पर्याय एकमेकाशेजारी येणारे दोन स्वर जोडले जाणे आहे.

'सन्मती' शब्दाचा विग्रह 'सत्+मती' हा आहे, कारण 'सत्' म्हणजे सत्य, चांगले किंवा योग्य आणि 'मती' म्हणजे बुद्धी किंवा विचार. या दोन्ही शब्दांचा मिलाफ 'सन्मती' म्हणजे योग्य विचार, चांगली बुद्धी या अर्थाने होतो. दुसऱ्या पर्यायातील 'सदा+मती' चुकीचा आहे कारण 'सदा'चा अर्थ सदैव आहे आणि तो 'मती'च्या अर्थाशी सुसंगत नाही. तिसरा पर्याय, 'सत्+न्मती', हा देखील चुकीचा आहे कारण 'न्मती' हा एक स्वतंत्र शब्द नाही. चौथा पर्याय 'सन+मती' हा देखील अयोग्य आहे, कारण 'सन'चा अर्थ स्पष्ट नाही आणि तसा शब्द 'सन्मती' यामध्ये नाही. त्यामुळे 'सत्+मती' हा योग्य विग्रह आहे.

'जगज्जननी' या शब्दाचा योग्य विग्रह 'जगत्+जननी' आहे. 'जगत्' म्हणजे 'जग' किंवा 'संपूर्ण जग' आणि 'जननी' म्हणजे 'आई' किंवा 'माँ'. यामुळे 'जगत्+जननी' या विग्रहमध्ये संपूर्ण जगाची आई असा अर्थ प्रकट होतो, जो या शब्दाच्या उपयोगाला योग्य ठरवतो. इतर पर्याय चुकीचे आहेत. 'जगज्ज+ननी' हा विग्रह भाषाशुद्धतेच्या दृष्टीने अपूर्ण आहे कारण 'जगज्ज' हा योग्य वापर नाही. 'जग+अननी' चा अर्थही स्पष्ट नाही आणि 'जग+जननी' मध्ये 'जग' चा अर्थ पूर्ण नाही, त्यामुळे तोही योग्य नाही. म्हणून, 'जगत्+जननी' हा सर्वात योग्य विग्रह आहे.

'धनुर्वात' ही संधी 'धनुः + वात्' म्हणून सोडवली जाईल कारण येथे 'धनु' (धनुस) या शब्दाच्या धातूपासून 'वात' शब्दासोबत संधी लागते. 'धनु' या शब्दाचा अंतिम स्वर 'उ' असून त्यानंतर 'वात' शब्द सुरू होतो, त्यामुळे 'धनु' चा 'उ' स्वर काढून टाकला जातो व 'धनुः' स्वरूपात संधी लागते. हे विशेषतः संस्कृत व्याकरणाच्या नियमांनुसार होणारे आहे, जिथे विशेषणाचे स्वरूप हे त्याच्या अर्थास अनुकूल ठेवण्यासाठी महत्त्वाचे असते. इतर पर्याय योग्य नाहीत कारण ते संधीचे योग्य रूप दर्शवत नाहीत. त्यामुळे 'धनुः + वात्' हा बरोबर पर्याय आहे.

'वाक्ताडन' या पोटशब्दाची योग्य जोड 'वाग्+ताडन' आहे. 'वाग्' हा संस्कृत व 'वाग्' या धातूचा रूप आहे, ज्याचा अर्थ बोलणे किंवा भाषा यांशी संबंधित आहे. 'ताडन' म्हणजे थोपटणे किंवा मारणे. त्यामुळे 'वाग्+ताडन' म्हणजे बोलण्यावर नियंत्रण ठेवणे किंवा बोलणे थोपवणे असा अर्थ आत्मसात करतो. इतर पर्याय चुकीचे आहेत कारण 'वाक्' आणि 'वाङ्' हे शब्द वेगळ्या अर्थाने वापरले जातात आणि 'वाञ्' हा धातू योग्य पद्धतीने जुळत नाही. 'वाक्' सामान्यत: बोलणे दर्शवते, पण 'वाग्' ही अधिक योग्य व्याकरणीय आणि अर्थाने सुसंगत जोड आहे. त्यामुळे 'वाग्+ताडन' हे सर्वात योग्य उत्तर आहे.

"निः+अंतर = निरंतर" या संधीप्रकारात "निः" या उपसर्गाच्या 'न' ध्वनीत विसर्ग जोडला जातो. त्यामुळे "निः" चा उच्चार "निर" असा होतो, ज्यामुळे "निरंतर" हा शब्द तयार होतो. विसर्ग संधीमध्ये दोन ध्वन्यांच्या संयोगामुळे एक ध्वनी विसर्गाच्या स्वरूपात येतो, ज्यामुळे मूळ ध्वनीचा उच्चार बदलतो. दुसरे पर्याय, अनुनासिक संधी, पूर्वरूप संधी, आणि पररूप संधी या तीनही संधी प्रकारात दिलेल्या शब्दांच्या उच्चारात किंवा ध्वनीच्या बदलात तीव्रता किंवा स्वरूपाची बदल होत नाही. यामुळे "विसर्ग संधी" हा बरोबर पर्याय आहे, कारण येथे 'निः' आणि 'अंतर' यांच्यातील ध्वनीसंयोगामुळे विसर्गाची निर्मिती होते.

'पुनर् + जन्म' या संधीयुप्त शब्दाचा विग्रह 'पुनर्जन्म' हा आहे. 'पुनर्' म्हणजे 'पुन्हा' आणि 'जन्म' म्हणजे 'जन्म' यांचा संगम करून 'पुनर्जन्म' तयार केला जातो, जो एकत्रित अर्थाने 'पुन्हा जन्म घेणे' दर्शवतो. 'पुर्नजन्म' हा विकल्प चुकीचा आहे कारण 'पुर्न' हा शब्द वापरणे अशुद्ध आहे, 'पूर्णजन्म' हा पर्यायदेखील चुकीचा आहे कारण 'पूर्ण' हा अर्थ 'पूर्ण' किंवा 'संपूर्ण' दर्शवतो, जो 'पुनर्जन्म'च्या अर्थाशी संबंधित नाही. 'पुनर्जम्न' हा पर्यायही बरोबर नाही कारण 'जम्न' या शब्दाचा वापर अशुद्ध आहे. त्यामुळे 'पुनर्जन्म' हा सर्वात योग्य पर्याय आहे.

'सन्मती' या शब्दाचा विग्रह 'सत् + मती' असा आहे. येथे 'सत्' म्हणजे 'सत्य' किंवा 'सद्' याचा अर्थ आहे, आणि 'मती' म्हणजे 'बुद्धी' किंवा 'सामर्थ्य'. त्यामुळे 'सन्मती' म्हणजे 'सत्याची बुद्धी' किंवा 'सत्य विचार' असा अर्थ व्यक्त करते. 'सदा + सती', 'सत् + न्मती' आणि 'सन + मती' हे पर्याय योग्य नाहीत कारण यांमध्ये 'सन्मती' या शब्दाचा खरा अर्थ व विग्रह स्पष्ट होत नाही. 'सत् + मती' हा विग्रह योग्य असल्यामुळे तो 'सन्मती' शब्दाच्या अर्थाने सुसंगत आहे.

'मनस्ताप' हा शब्द 'विसर्ग संधी'चे उदाहरण आहे कारण 'मन' आणि 'स्ताप' या दोन शब्दांच्या संयोगामुळे विसर्ग (ः) चा वापर झाला आहे. 'मन' या शब्दाच्या शेवटी 'न' या व्यंजनानंतर 'स्ताप' हा शब्द जोडला जातो, ज्यामुळे 'मन' चा विसर्ग 'मनः' मध्ये बदलतो आणि 'मनस्ताप' हा एकत्रित शब्द तयार होतो. इतर पर्याय चुकीचे आहेत. 'पूर्वरूप संधी' म्हणजे मूलभूत रूपाचे परिवर्तन, 'पररूप संधी' म्हणजे भिन्न रूपांमध्ये परिवर्तन, आणि 'व्यंजनसंधी' म्हणजे व्यंजनांच्या संयोगाने होणारे बदल. या सर्व संधींमध्ये 'मनस्ताप' च्या निर्मितीत वापरलेला विसर्ग संधीचा आधार नाही, त्यामुळे या पर्यायांचा विचार योग्य नाही. विसर्ग संधीचा वापर करणे हा 'मनस्ताप' या शब्दाच्या निर्माण प्रक्रियेत एक महत्वपूर्ण घटक आहे.

"गिरीश" या शब्दातील अचूक पोटशब्द "गिरि+ईश" आहे, कारण "गिरि" म्हणजे पर्वत किंवा टेकडी, आणि "ईश" म्हणजे स्वामी किंवा भगवान. या दोन्ही शब्दांचा एकत्रित उपयोग करून "गिरीश" हा शब्द तयार झाला आहे, ज्याचा अर्थ पर्वताचा भगवान किंवा पर्वताचा स्वामी असा होतो. "गिरी+इश" हा पर्याय चुकीचा आहे कारण "गिरी" हा शब्द नैतिक अर्थाने स्वीकृत नाही. "गिरि+इश" हा पर्यायही चुकीचा आहे कारण "इश" या संज्ञेचा तात्पर्य योग्य नाही. त्यामुळे "गिरि+ईश" हा शब्द अचूक आहे, कारण त्यात दोन्ही भागांचे योग्य अर्थ एकत्रित करून नवीन अर्थप्राप्त केला आहे, जो "गिरीश" चा संदर्भ स्पष्ट करतो.

- बरोबर पर्याय "अरुण + अचल" आहे. हा शब्दकोशानुसार योग्य आहे कारण "अरुण" म्हणजे सूर्य आणि "अचल" म्हणजे स्थिर. यामुळे "अरुणाचल" म्हणजे सूर्याच्या स्थिरतेसारखा किंवा सूर्याच्या ठिकाणी असलेला देश.

- "अरु + आचल" हा पर्याय चुकीचा आहे कारण "अरु" हा संपूर्ण शब्द नाही, त्यामुळे अर्थ स्पष्ट होत नाही.

- "अरुणा + अचल" हा पर्यायही चुकीचा आहे. "अरुणा" म्हणजे एक स्त्रीलिंगाचे रूप असून यामुळे अर्थ कमी स्पष्ट होतो.

- "अरुणा + आचल" हा पर्याय देखील चुकीचा आहे. "आचल" हा शब्द वापरणे या संदर्भात योग्य नाही, कारण "अचल" अधिक योग्य आहे.

एकंदरीत, "अरुण + अचल" हा पर्याय अधिक योग्य व अर्थपूर्ण आहे.

"चांगलेसे" हा पर्याय पूर्वरूप संधी म्हणून योग्य आहे कारण यात 'चांगले' या विशेषणाचे 'से' या प्रत्ययासह रूपांतर झालेले आहे. अन्य पर्यायांमध्ये "देवालय," "दिग्विजय," आणि "मनोरथ" यांचे रूपांतर किंवा प्रत्यय जोडणे आवश्यक नाही, त्यामुळे ते पूर्वरूप संधीचे उदाहरण नाहीत. "देवालय" हे एक संज्ञा आहे, ज्याचा अर्थ मंदिर असा आहे. "दिग्विजय" हे विजयाच्या संदर्भात आहे आणि "मनोरथ" म्हणजे इच्छा किंवा आकांक्षा. या सर्वात कोणतेही वाक्य रचनात्मक दृष्ट्या 'पूर्वरूप संधी' म्हणून मानले जात नाही. त्यामुळे "चांगलेसे" हा पर्याय योग्य आहे.

बरोबर पर्याय 'तत्+टीका' हा आहे कारण 'तट्टीका' या संधीमध्ये 'तत्' म्हणजे 'तट' आणि 'टीका' म्हणजे 'अभिप्राय' या अर्थाने वापरले जाते. 'तट्टीका' म्हणजे 'तटाच्या अभिप्रायाची' अशी व्याख्या केली जाऊ शकते. दुसऱ्या पर्यायातील 'त्+ट्+ई+का' हा विघटन योग्य नाही, कारण 'टीका' प्रमाणित शब्द आहे, तर 'त्' आणि 'ट्' यांचे एकत्रित विघटन अर्थहीन आहे. 'त्रा+टीका' हा पर्यायही चुकीचा आहे, कारण तिथे 'त्रा' हा अयोग्य घटक समाविष्ट केला आहे, जो 'तट्टीका'च्या शाब्दिक अर्थाशी संबंधित नाही. त्यामुळे 'तत्+टीका' हा एकटा उत्तम विग्रह आहे.

बरोबर उत्तर cbda आहे.

- "cbda" हा शब्द "ab-de-cdea" मध्ये योग्य पद्धतीने गाळलेल्या जागा भरतो.
- "dbca", "abcb" आणि "cbcb" हे पर्याय योग्य नाहीत कारण ते दिलेल्या शब्दाच्या संरचनेशी जुळत नाहीत.
- "dbca" मध्ये "d" चुकीच्या ठिकाणी आहे, त्यामुळे तो शब्दाची एकता बिघडतो.
- "abcb" मध्ये "a" आणि "b" यांचा क्रम चुकला आहे, त्यामुळे तो दिलेल्या शब्दाशी जुळत नाही.
- "cbcb" मध्ये दोन्ही "c" आणि "b" यांचे पुनरावृत्ती असले तरी तो संपूर्ण शब्दात योग्य नाही.

यामुळे, "cbda" हा पर्याय योग्य आहे कारण तो दिलेल्या रिकामी जागा प्रभावीपणे भरतो.

सर्वप्रथम, योग्य जोडी "विद्यार्थी" (आ + आ), "मुनीच्छा" (अ + अ), "महिलाश्रम" (आ + अ), "सूर्यास्त" (इ + इ) या स्वर व संधीच्या नियमांवर आधारित आहे. "विद्यार्थी" हा शब्द "आ + आ" यांच्या एकत्रित होण्याने तयार झाला आहे, त्यामुळे या जोडामध्ये एकत्र येणारे स्वर योग्य आहेत. "मुनीच्छा" हा "अ + अ" यांच्या संधीच्या माध्यमातून तयार झालेला आहे. "महिलाश्रम" हा "आ + अ" चा मिलन आहे, ज्यामुळे तो योग्य आहे. "सूर्यास्त" हा "इ + इ" या स्वरांच्या युतीमुळे बनला आहे. दुसऱ्या पर्यायांमध्ये दिलेल्या जोड्या स्वर व संधीच्या नियमांनुसार योग्य नाहीत; त्यात स्वर एकत्र येत नाहीत किंवा संधी नियम पालन करत नाहीत. त्यामुळे बरोबर उत्तर "iii iv i ii" आहे.

- बरोबर उत्तर "मनस + पटल" आहे कारण "मनस" म्हणजे मनाचे, आणि "पटल" म्हणजे पृष्ठ किंवा स्तर. यामुळे "मनः पटल" ह्या शब्दाचा अर्थ मनाच्या पृष्ठावर प्रदर्शित केलेल्या विचारांचे स्तर दर्शवतो.

- इतर पर्याय चुकीचे आहेत:
- "मन + पटल": हे संयोजन अयोग्य आहे कारण "मन" म्हणजे एक सामान्य शब्द असून, यामुळे अर्थाची स्पष्टता कमी होते.
- "मनो + पटल": "मनो" हा शब्द अपूर्ण आहे आणि व्यवस्थित अर्थ दर्शवत नाही.
- "मनः + पटल": येथे "मनः" हे एक किव्हा इंग्रजी भाषेतील "प्लेट" सारखे असले तरी, "मनस" चा वापर अधिक सुसंगत आहे.

यामुळे "मनस + पटल" हे बरोबर उत्तर आहे, जे अधिक स्पष्टता आणि योग्य अर्थ दर्शवते.

'मन्वंतर' या शब्दाची संधी 'मनु+अंतर' या जोड्यात आहे कारण 'मनु' हा एक वैदिक काळातील पुराणिक व्यक्तिमत्त्व आहे आणि 'अंतर' म्हणजे वेळ किंवा कालावधी. 'मन्वंतर' म्हणजे मनुच्या कालावधीचा संदर्भ, जो हिंदू धर्मात महत्त्वाचा मानला जातो. दुसरे पर्याय चुकीचे आहेत; 'मन+अंतर' हा शब्द अर्थहीन आहे कारण 'मन' आणि 'अंतर' यांचा एकत्रित अर्थ साधत नाही. 'मन्व+अंतर' हा शब्ददेखील योग्य नाही कारण 'मन्व' हा वैयक्तिक शब्द नाही. 'मन व अंतर' हा पर्यायही चुकीचा आहे कारण तो दोन स्वतंत्र शब्द म्हणून वापरला जातो आणि त्याचा एकत्रित अर्थही नाही. त्यामुळे 'मनु+अंतर' हा पर्यायच योग्य आहे.

- हिम + आलय = हिमालय हा पर्याय योग्य आहे कारण "हिम" म्हणजे बर्फ आणि "आलय" म्हणजे स्थान. दोन्ही शब्द एकत्र करून "हिमालय" बनवतात, जो बर्फाच्छादित पर्वत आहे.

- गणेअ + धीश = गणोधीश हा पर्याय चुकीचा आहे. "गणेअ" या शब्दाचा अर्थ स्पष्ट नसून, "धीश" म्हणजे नेता, त्यामुळे यामध्ये एकत्रित अर्थ नाही.

- देवा + लय = देवालय हा पर्याय देखील चुकीचा आहे. "देवा" म्हणजे देव आणि "लय" म्हणजे गाणे, त्यामुळे याने एक पूजा स्थळ तयार होत नाही.

- रामव + तार = रामवतार हा पर्यायही चुकीचा आहे. "रामव" आणि "तार" एकत्र केल्यास एक अर्थपूर्ण शब्द तयार होत नाही.

सारांशतः, हिम + आलय = हिमालय हा एकमेव अर्थपूर्ण व योग्य जोड आहे.

- 'धनादेश' हा शब्द स्वरसंधीचे उदाहरण आहे, कारण यामध्ये दोन स्वर एकत्रित केलेले आहेत.

- स्वरसंधीत दोन किंवा अधिक स्वर एकत्र येतात. 'धनादेश' या शब्दात 'ध' आणि 'न' या व्यंजनांच्या आधी दोन स्वर 'अ' आणि 'आ' येऊन एकत्रित झाले आहेत, जे स्वरसंधीचे उदाहरण दर्शवते.

- विसर्गसंधीत दोन स्वरांमध्ये विसर्ग येतो, जो येथे लागू होत नाही.

- व्यंजनसंधीत दोन व्यंजनांमध्ये एक स्वर येतो, पण 'धनादेश' मध्ये सर्व स्वरांमध्ये एकत्रित स्वर आहेत.

- हलसंधीत स्वर बदलतो, जो या शब्दात नाही.

त thus, 'धनादेश' ह्या शब्दाचा योग्य प्रकार स्वरसंधी आहे.

'शरत्काल' ह्या शब्दात 'शरद' आणि 'काल' या दोन शब्दांच्या संधीचा उपयोग करण्यात आलेला आहे, म्हणून हा व्यंजनसंधीचा उदाहरण आहे. व्यंजनसंधी म्हणजे दोन शब्दांच्या व्यंजनांच्या मिलनामुळे तयार झालेली नवी संधी. 'शरद' च्या शेवटी 'द' हे व्यंजन आणि 'काल' च्या सुरवातीला 'क' हे व्यंजन येते, त्यामुळे 'द' आणि 'क' या व्यंजने एकत्र येऊन 'शरत्काल' ही एक नवीन संधी तयार होते. अन्य पर्यायांमध्ये विसर्गसंधी, स्वरसंधी व हलसंधी यांचे वर्णन या शब्दात नाही, कारण त्यात व्यंजनांचे मिलन होते आणि त्यामुळे 'व्यंजनसंधी' हा बरोबर पर्याय ठरतो.

'स्वल्प' या शब्दाचा विग्रह 'सु + अल्प' असा आहे. यामध्ये 'सु' हा उपसर्ग आहे, ज्याचा अर्थ 'चांगला' किंवा 'सुंदर' असा असतो, आणि 'अल्प' म्हणजे 'थोडा' किंवा 'कमी'. त्यामुळे 'स्वल्प' म्हणजे 'चांगले कमी' किंवा 'थोडे चांगले', जो एक सकारात्मक अर्थ दर्शवतो. 'स + उ + अल्प' हा विग्रह योग्य नाही कारण 'स्वल्प' मध्ये 'स' आणि 'उ' या दोन्ही धातूंचा वापर नाही. 'स्वः + अल्प' हा विग्रह सुद्धा चुकीचा आहे कारण 'स्वः' चा अर्थ 'स्वतः' असा होतो, जो 'स्वल्प' च्या अर्थाशी जोडला जात नाही. 'सवः अल्प' हेदेखील चुकीचे आहे, कारण 'सवः' हे शब्दामध्ये आलेले नाही. त्यामुळे 'सु + अल्प' हा बरोबर पर्याय आहे.

'गणेश' हा शब्द स्वरसंधीचे उदाहरण आहे. स्वरसंधी म्हणजे दोन स्वरांमध्ये एकत्र येणारी संधी, ज्यामध्ये एक स्वर दुसऱ्या स्वरासोबत जाऊन एक नवीन स्वर निर्माण करतो. 'गणेश' या शब्दात 'गण' आणि 'ईश' या दोन स्वरांचा संयोग आहे, ज्या स्वरांच्या एकत्र येण्यामुळे 'गणेश' हा एक संपूर्ण शब्द तयार झाला आहे. या प्रक्रियेमध्ये स्वरांचा बदल होत नाही, परंतु त्यांचा एकत्रित उपयोग करून एक अर्थपूर्ण शब्द तयार केला जातो. इतर पर्याय जसे की व्यंजनसंधी, विसर्गसंधी, आणि विशेषसंधी यांमध्ये स्वरांचे स्वरांबरोबर नसलेले विविध प्रकारचे संयोग असतात, त्यामुळे 'गणेश' हा शब्द फक्त स्वरसंधीचे उदाहरण आहे.

'वाङ्मय' या शब्दातील संधी सोडताना 'वाक्' आणि 'मय' यांचे सोडणे योग्य आहे, कारण 'वाङ्' हा 'वाक्' चा एक रूप आहे, जिथे 'वक्' म्हणजे बोलणे किंवा वागणे. 'मय' म्हणजे 'संबंधित' किंवा 'बाबत' असा अर्थ दर्शवतो. त्यामुळे 'वाक्+मय' ही संधी योग्य आहे. दुसरा पर्याय 'वाग्+मय' हा चुकलेला आहे कारण 'वाग्' हा मूळ धातू नाही, तर 'वाक्' हा अधिक योग्य आहे. तिसरा पर्याय 'वाक्+अमय' हे अयोग्य आहे कारण 'अमय' हा अर्थहीन आहे. चौथा पर्याय 'वांग+मय' हा देखील चुकीचा आहे, कारण 'वांग' हा शब्द 'वाङ्मय' च्या अर्थाशी संबंधित नाही. त्यामुळे योग्य उत्तर 'वाक्+मय' आहे.

'तपोधाम' या संधीचे योग्य स्पष्टीकरण 'तपः+धाम' या पर्यायावर आधारित आहे. 'तप' हे एक उपसर्ग आहे, जे आत्मसंयम किंवा तपस्या दर्शवते, आणि 'धाम' म्हणजे निवास किंवा स्थान. या दोन्ही शब्दांच्या एकत्रित अर्थाने एक आध्यात्मिक किंवा धार्मिक स्थळ सूचित होते. 'तप+धाम' हा पर्याय चुकीचा आहे कारण येथे उपसर्गाची स्पष्टता नाही. 'तपो+धाम' हा पर्याय देखील अयोग्य आहे, कारण 'तपो' हा शब्द सामान्यतः उपयोगात येत नाही. 'तप+उधाम' हा पर्याय तर पूर्णपणे चुकीचा आहे, कारण 'उधाम' हा एक वेगळा अर्थ दर्शवतो, ज्यामुळे 'तपोधाम'च्या अर्थाशी काहीही संबंध नाही. त्यामुळे 'तपः+धाम' हा पर्याय योग्य आहे.

दोन्ही विधानांचे बारकाईने विश्लेषण केल्यास, दोन्ही अ आणि ब बरोबर असल्याचे स्पष्ट होते. विधान अ मध्ये सामासिक शब्दातील तत्सम स्वरांचे विशेष लक्ष दिले आहे, ज्यामध्ये इ-कारान्त व उ-कारान्तवर हस्वान्त लेखनाची आवश्यकता आहे. यामुळे विधान अ योग्य आहे. विधान ब देखील बरोबर आहे कारण ई-कारान्त व ऊ-कारान्त शब्दांत उपान्त्य स्वरांचे हस्व लेखन योग्य ठरते. त्यामुळे, 'अ व ब बरोबर' हा पर्याय योग्य आहे, कारण या विधानांमध्ये शब्दांच्या रचनेच्या आणि लेखनाच्या नियमांचे योग्य पालन केले गेले आहे. दोन्ही विधान एकमेकांस पूरक आहेत आणि यामुळे ही माहिती योग्य ठरते.

'वाङ्मय' या शब्दाला सर्वात जवळचा पर्याय 'वांगमय' आहे. 'वाङ्मय' म्हणजे साहित्य, विचार, आणि भाषेच्या स्वरूपातले सर्व काही. 'वांगमय' हा शब्द व्याकरणाच्या दृष्टिने बरोबर आहे कारण हिंदी भाषेतील 'वांग्मय' या अर्थाने वापरला जातो. 'वांगमय' म्हणजे विचारांचे किंवा साहित्याचे संग्रह. 'वांग्मय' हा पर्याय चुकीचा आहे कारण तो शुद्ध लेखनात वाङ्मयाशी संबंधित नाही. 'वाक्मय' हा पर्याय सुद्धा चुकीचा आहे कारण तो वाक्यांच्या संदर्भात वापरला जातो, जो वाङ्मयाच्या अर्थाला धरून नाही. 'वांगमय' हा पर्याय बरोबर आहे कारण त्याचा अर्थ वाङ्मयाशी संबंधित आहे, परंतु तो शुद्ध अर्थ देत नाही. त्यामुळे 'वाङ्मय' आणि 'वांगमय' यामध्ये 'वाङ्मय' हा अधिक शुद्ध व योग्य पर्याय आहे.

'अत्यंत' या शब्दाचा संधी विग्रह 'अति+अंत' या स्वरूपात आहे. 'अति' म्हणजे 'जास्त' किंवा 'अत्यधिक', आणि 'अंत' म्हणजे 'सीमा' किंवा 'कळा'. यामुळे एकत्र केल्यास 'अत्यंत' म्हणजे 'जास्त सीमेवर' किंवा 'अत्यधिक कळा' असा अर्थ निर्माण होतो. अन्य पर्याय चुकीचे आहेत कारण 'अत्य' हा एक स्वतंत्र धातु नाही, त्यामुळे 'अत्य+अंत' हा प्रयोग योग्य नाही. 'अती+अंत' हा पर्याय योग्य नाही कारण 'अती' हा शब्द प्रत्यक्षात 'अति' चा एक प्रकार नाही. 'अति+यंत' हा पर्यायही अयोग्य आहे कारण 'यंत' हा शब्द 'अंत' चा रूपांतर नाही. त्यामुळे बरोबर पर्याय म्हणजे 'अति+अंत' होय.

बरोबर उत्तर "मनस्+पटेल" हा आहे कारण "मनःपटल" हा शब्द मन आणि पटल या दोन्हीच्या संयोगातून बनलेला आहे, जिथे "मन" म्हणजे मन आणि "पटेल" म्हणजे पटल. मनःपटल म्हणजे मनाचे पटल, म्हणजेच त्या पटलावर मनाच्या विचारांची छायाचित्रे असतात. बाकीचे पर्याय चुकीचे आहेत कारण "मन+पटल" हा शब्द शुद्ध नाही, "मनहा+पटल" हा शब्द अस्तित्वात नाही, आणि "मना+पटल" मध्ये "मन" हा शब्द उपयोगात असला तरी "मना" चा अर्थ योग्य नाही, ज्यामुळे तो ही अयोग्य ठरतो. यामुळे "मनस्+पटेल" हा एकमेव योग्य पर्याय आहे.

'मनोरथ' या शब्दाचा संधी विग्रह 'मनः+रथ' योग्य आहे कारण 'मन' या संज्ञेचा 'प्रभव' दर्शवणारा उपसर्ग 'ः' जोडला जातो, ज्याने 'मन' आणि 'रथ' यांचे एकत्रीकरण होते. 'मनोरथ' म्हणजे मनातील इच्छांचे रथ. इतर पर्याय चुकीचे आहेत. 'मन+रथ' हा पर्याय योग्य नाही कारण येथे संधीचा वापर झाला नाही. 'मनो+रथ' हा पर्याय देखील चुकीचा आहे कारण 'मनो' हे स्वतंत्र शब्द नाही. 'मन+ओरथ' हा पर्याय देखील असत्य आहे कारण 'ओरथ' हा शब्द अस्तित्वात नाही आणि त्यामुळे तो अर्थही गमावतो. त्यामुळे 'मनः+रथ' हा योग्य संधी विग्रह आहे.

- "मन्वंतर" हा योग्य पर्याय आहे कारण "मनु" आणि "अंतर" यांचा एकत्रीकरणाने हा शब्द तयार होतो. मनु या खास व्यक्तीला दर्शवतो आणि अंतर म्हणजे कालावधी, त्यामुळे मन्वंतर म्हणजे मनुच्या कालावधीसंबंधीचा शब्द आहे.

- "मनुअंतर" हा पर्याय चुकीचा आहे कारण तो दोन्ही शब्दांच्या अर्थास बिलकुल स्पष्टीकरण देत नाही आणि एकत्रीकरणात अर्थहीन आहे.

- "मन्वांतर" हा पर्याय देखील चुकीचा आहे कारण हा शब्द साधारणपणे वापरात नाही आणि त्याचा अर्थ स्पष्ट नाही.

- "यापैकी नाही" हा पर्याय अशुद्ध आहे कारण योग्य उत्तर "मन्वंतर" आहे आणि यामुळे हा पर्याय विचारात घेतला जाऊ शकत नाही.

"मन्वंतर" हा एक विशिष्ट कालखंड दर्शवतो जो हिंदू पुराणांमध्ये महत्त्वाचा आहे, म्हणून तो एक योग्य शब्द आहे.

'स्वल्प' या शब्दाचा विग्रह 'सु+अल्प' असा आहे. 'सु' या उपसर्गाचा अर्थ 'चांगला' किंवा 'सुरुवातीचा' असा आहे आणि 'अल्प' म्हणजे 'थोडा' किंवा 'कमी'. या दोन्ही घटकांच्या संगमामुळे 'स्वल्प' म्हणजे 'थोडासा', 'कमी प्रमाणात' असा अर्थ प्राप्त होतो. इतर पर्यायांच्या बाबतीत, 'स+उ+अल्प' हा विग्रह अयोग्य आहे कारण 'स' आणि 'उ' एकत्र जोडले असले तरी त्याचा अर्थ प्रकट करत नाही. 'स्वः+अल्प' या विग्रहात 'स्वः' म्हणजे 'स्वत:' असून, तो 'स्वल्प' चा अर्थ व्यक्त करत नाही. तसेच 'सवः+अल्प' हाही अपूर्ण आहे, कारण 'सवः' चा अर्थ अनावश्यक आहे. त्यामुळे 'सु+अल्प' हा सर्वात योग्य विग्रह आहे.

बरोबर पर्याय "iii i iv ii" आहे कारण यामध्ये दिलेल्या उदाहरणांनुसार संधीचे प्रकार योग्यरित्या जोडले गेले आहेत. "गुरुपदेश" या उदाहरणात सजातीय स्वरसंधी आहे, "वाङनिश्चय" अनुनासिक स्वरसंधीचे उदाहरण आहे, "खिडकीत" पूर्वरूप स्वरसंधी दर्शवते, आणि "धामोळे" पररूप स्वरसंधीचे उदाहरण आहे. अन्य पर्याय चुकीचे आहेत कारण त्यात संधीचे प्रकार व उदाहरणे योग्य संबंधित आहेत. "ii i iii iv" मध्ये "धामोळे" अनुनासिक स्वरसंधीमध्ये न येता सजातीय स्वरसंधीमध्ये आले आहे, "ii i iv iii" मध्ये "खिडकीत" चा वापर चुकीच्या प्रकारात झाला आहे, आणि "iii i iv ii" मध्ये "गुरुपदेश" ला चुकीच्या प्रकारात वर्गीकृत केले आहे. त्यामुळे यांपैकी कोणतेही पर्याय बरोबर नाहीत.

- वायुरूप पदार्थाचे द्रवरूपात रूपांतर होण्याची प्रक्रिया सांद्रीभवन म्हणून ओळखली जाते.
- सांद्रीभवन म्हणजे वायू द्रवात परिवर्तीत होणे, जेव्हा तापमान कमी होते किंवा दाब वाढतो.
- बाष्पीभवन हा प्रक्रियेचा उलटा आहे, म्हणजे द्रव वायू बनतो, त्यामुळे हा पर्याय चुकीचा आहे.
- द्रवीकरण हा शब्द सामान्यतः द्रव बनवण्याच्या प्रक्रेसाठी वापरला जातो, परंतु तो वायुरूपातून द्रवात येण्याच्या संदर्भात वापरला जात नाही.
- "यापैकी नाही" हा पर्याय देखील चुकीचा आहे कारण सांद्रीभवन हा योग्य उत्तर आहे.

या सर्व मुद्द्यांमुळे सांद्रीभवन हा बरोबर पर्याय ठरतो.

'देवालय' या संधीचा विग्रह 'देव+आलय' असा करावा लागतो. 'देव' म्हणजे ईश्वर किंवा देवता, आणि 'आलय' म्हणजे निवासस्थान किंवा स्थान. त्यामुळे या दोन शब्दांच्या संधीमुळे 'देवालय' हा एकत्रित अर्थ व्यक्त करतो, जो देवतेच्या निवासस्थानाला दर्शवतो. 'देवा+अलय' हा पर्याय चुकीचा आहे कारण 'देवा' शब्दात 'अ' ची लवचीकता नाही. 'देवा+आलय' हा पर्यायही योग्य नाही कारण 'देवा' साधारणतः विशेषण असतो, जे 'आलय' च्या अर्थाला पूरक नाही. 'देव्+आलय' या पर्यायात 'देव्' हा शब्द अपूर्ण आहे, कारण 'देव' हा शुद्ध रूप आहे. या सर्व कारणांमुळे 'देव+आलय' हा योग्य विग्रह आहे.

- योग्य उत्तर "विसर्ग उकार संधी" आहे कारण यशोधन, तपोबल, मनोरंजन आणि नभोमंडल या सर्व संधींमध्ये उकाराचा वापर करून विशेष अर्थ दिला जातो. उकार संधी म्हणजे अशा शब्दांमध्ये जेव्हा उच्चारात उकार येतो, तेव्हा त्याचा अर्थ बदलतो किंवा त्याची गती वाढते.

- "गुणादेश" हा पर्याय चुकीचा आहे कारण यामध्ये गुणात्मक गुणांचा विचार होत नाही.

- "विसर्ग लीप संधी" हा पर्यायही चुकीचा आहे, कारण विसर्ग लीप संधी म्हणजे लघु स्वरांमधील विसर्गाचा वापर, जो यातील उदाहरणांसाठी योग्य नाही.

- "यणादेश" हा पर्यायसुद्धा अयोग्य आहे, कारण यणादेश म्हणजे यण शब्दांचा वापर, जो या उदाहरणांच्या संदर्भात लागू होत नाही.

संपूर्ण माहितीच्या आधारे, विसर्ग उकार संधी ही योग्य निवड आहे.

- यशोधन, तपोबल, मनोरंजन, नभोमंडल हे उदाहरणे "विसर्ग उकार संधी" च्या आहेत.

- विसर्ग उकार संधी मध्ये उच्चारातील विसर्ग आणि उकार यांचा संबंध असतो. यामुळे शब्दांचे अर्थ स्पष्टपणे समजून घेतले जातात.

- गुणादोष हा शब्द एक विशिष्ट गुणधर्म दर्शवतो, परंतु यशोधन आणि इतर उदाहरणे यामध्ये समाविष्ट नाहीत. त्यामुळे हा पर्याय चुकीचा आहे.

- विसर्ग लोप संधी हा तत्त्व एक वेगळा प्रकार आहे, जो उच्चारातील विसर्गाचे लोप दर्शवतो, परंतु या उदाहरणांमध्ये त्याचा उपयोग होत नाही.

- यणादेश हा एक विशेष तत्त्व आहे, जो शुद्ध लेखन आणि भाषाशुद्धतेसाठी महत्त्वाचा असला तरी दिलेल्या उदाहरणांसोबत संबंधित नाही.

तसेच, 'विसर्ग उकार संधी' हे उदाहरणे याच संदर्भात महत्त्वाचे आहेत, कारण त्यातून उच्चारातील भिन्नता स्पष्ट होते.

'यशोधन' या शब्दाचा संधीप्रकार विसर्ग संधी आहे. विसर्ग संधीमध्ये शब्दांच्या जोडणीच्या वेळी 'ह' चा विसर्गाच्या स्वरूपात परिवर्तन होत आहे. 'यश' आणि 'ोधन' यांना एकत्र केले असता 'यश+ोधन' या संधीच्या प्रक्रियेत 'ह' चा विसर्ग निर्माण होतो, ज्यामुळे 'यशोधन' हा शब्द तयार होतो. स्वरसंधीत स्वरांमध्ये बदल होतो, पण येथे स्वरांचा बदल नाही. व्यंजन संधीमध्ये व्यंजनांमध्ये बदल होतो, जो येथे नाही. पूर्वरूप संधीमध्ये मूलभूत शब्दाचा आधार बदलतो, परंतु त्यातही बदल नाही. म्हणून 'यशोधन' म्हणजे विसर्ग संधीचा एक चांगला उदाहरण आहे.

- कवीश्वर हा योग्य पर्याय आहे कारण "कवि" आणि "ईश्वर" यांचा संगम करून एक नवीन शब्द तयार केला जातो, जो कवीच्या आध्यात्मिकतेचे प्रतीक आहे.
- कविश्वर हा पर्याय चुकीचा आहे कारण "कवि" आणि "ईश्वर" यांचा योग्य भाषाशुद्धीने संगम होत नाही.
- कवेश्वर हा पर्यायही चुकीचा आहे कारण "कवी" शब्दात 'अ' चा वापर नाही, त्यामुळे योग्य शब्द तयार होत नाही.
- यापैकी नाही हा पर्यायही योग्य नाही कारण "कवीश्वर" योग्य शब्द आहे व यामध्ये संगम साधला जातो.

एकूणच, कवीश्वर हा पर्याय शब्दांच्या संगमाने तयार झालेला योग्य शब्द आहे, ज्यामुळे तो इतर पर्यायांपेक्षा उपयुक्त आहे.

व्यंजनसंधीचे उदाहरण "हस्तिन्+दन्त = हस्तिदन्त" आहे, कारण येथे 'हस्तिन्' आणि 'दन्त' यांचा एकत्रितपणे उच्चार करून एक नवीन शब्द तयार होतो. यात 'हस्त' आणि 'दन्त' यांमध्ये व्यंजनसंयोगामुळे 'द' चा उच्चार 'दन्त' येथे 'दन्त' च्या आधीच्या 'हस्तिन्' च्या स्वरासोबत सामावलेला आहे. इतर पर्याय योग्य नाहीत. 'भव+औषधी = भवौषधि' या उदाहरणात व्यंजनसंयोग नाही, तर संधीचा वापर आहे. 'निः+कारण = निष्कारण' मध्येही व्यंजनसंधीचे योग्य उदाहरण नाही, कारण येथे 'निः' च्या पुढे 'कारण' येत असताना संधीच्या नियमांनुसार शब्दाचा स्वरूप बदलत नाही. त्यामुळे "हस्तिन्+दन्त = हस्तिदन्त" हा एकमेव योग्य पर्याय आहे.

'नाहीसा' हा पूर्वरूप संधीचा योग्य पर्याय आहे. पूर्वरूप संधी म्हणजे दोन शब्दांच्या संयोगाने बनवलेला एक नवीन शब्द. 'नाही' आणि 'असा' यांचे संयोग करून 'नाहीसा' हा शब्द तयार झाला आहे, जो 'नाही' या शब्दाच्या अर्थाने 'नकारात्मक' अर्थ दर्शवितो. 'नाहीसा' म्हणजे 'नाही असा'. इतर पर्याय 'नाहिसा', 'नाहसा', आणि 'निहिसा' हे वर्तमनात मान्य नाहीत किंवा त्यांच्या अर्थात गोंधळ आहे, त्यामुळे ते योग्य ठरत नाहीत. 'नाहीसा' हा शब्द मराठी भाषेत वापराला अधिक प्रमाणात आढळतो आणि तो योग्य अर्थ व्यक्त करतो, म्हणूनच तो बरोबर पर्याय आहे.

"क्षुध्+पीडा" याची योग्य संधी "क्षुत्पीडा" आहे. या शब्दात "क्षुध्" आणि "पीडा" यांची योग्य एकत्रीकरण केलेली आहे. "क्षुत्पीडा" म्हणजे भूक लागली की जी तीव्र वेदना होते, हे स्पष्ट करते. इतर पर्याय चुकीचे आहेत कारण "क्षुतपीडा" मध्ये 'पीडा' शब्दाच्या स्थानावर 'त' चा वापर केलेला आहे, जो योग्य नाही. "क्षुत्पिडा" मध्ये 'ड' चा वापर झाल्याने अर्थही बिघडतो. "क्षुतूत्पिडा" मध्ये 'उत्पिडा' हा शब्द वापरल्याने शब्दाचा अर्थ बदलतो, जो योग्य अर्थ देत नाही. त्यामुळे "क्षुत्पीडा" हा एकटा योग्य पर्याय आहे.

'नाविक' शब्दाची विग्रह करणे आवश्यक आहे. योग्य पर्याय 'नौ+इक = नाविक' हा आहे, कारण 'नौ' म्हणजे 'नाव' आणि 'इक' हा प्रत्यय आहे जो 'कर्मक' किंवा 'काम करणारा' दर्शवतो. 'नाविक' म्हणजे नाव चालवणारा किंवा नाविक. दुसरा पर्याय 'ना+विक' हा चुकीचा आहे, कारण 'विक' हा स्वतंत्र अर्थ असलेला शब्द नाही. 'नाव+इक' हा पर्याय देखील चुकीचा आहे, कारण 'नाव' सोबत 'इक' जोडल्यास 'नाविक'चा अर्थ साधला जात नाही. 'नावी+क' हा पर्यायही चुकीचा आहे, कारण 'नावी' हा शब्दही 'नाविक'शी संबंधित नाही. त्यामुळे योग्य विग्रह 'नौ+इक' हाच आहे.

'पुनरावृत्ती' या संधीत 'पुनः' म्हणजे 'पुन्हा' आणि 'आवृत्ती' म्हणजे 'वृत्त' या अर्थाने घेतले जाते. 'पुनः+आवृत्ती' हा पर्याय बरोबर आहे कारण 'पुनः' हा उपसर्ग 'पुन्हा' या अर्थाने योग्य आहे, तर 'आवृत्ती' शब्दाचा अर्थ योग्य ठरतो. इतर पर्याय चुकीचे आहेत कारण 'पुनर्+आवृत्ती' आणि 'पुनर्+वृत्ती' या स्वरूपात 'पुनर्' हा उपसर्ग अर्थाने योग्य नाही. 'पुनरावृत्ती' हा एक संकल्पना आहे ज्या अंतर्गत एकाच गोष्टीचा पुनरावलोकन केला जातो. 'पुनः+वृत्ती' हाही चुकीचा आहे कारण 'वृत्ती' शब्द स्वतंत्र अर्थाने वापरला जात नाही. त्यामुळे 'पुनः+आवृत्ती' हा संधी योग्य आहे.

संधी म्हणजे 'सांधणे' हे बरोबर उत्तर आहे कारण संधीच्या व्याकरणिक अर्थामध्ये दोन किंवा अधिक घटकांचा एकत्र येणे किंवा एकत्र करून नवीन अर्थ निर्माण करणे समाविष्ट आहे. 'सांधणे' या क्रियापदाचा अर्थ आहे दोन गोष्टींना एकत्र जोडणे, ज्यामुळे संधीचा मूलभूत अर्थ स्पष्ट होतो. 'सांगणे' हे चूक आहे कारण याचा अर्थ फक्त माहिती देणे आहे, जे संधीच्या संकल्पनेस आधारभूत नाही. 'सामावणे' हा पर्यायही चुकीचा आहे कारण याचा अर्थ एखाद्या गोष्टीत समाविष्ट करणे आहे, जे संधीच्या संदर्भात योग्य नाही. 'समजावणे' याचा अर्थ स्पष्ट करणे आहे, जो संधीचा अर्थ सांगत नाही. त्यामुळे, 'सांधणे' हा योग्य पर्याय आहे.

'वाग्विहार' हा शब्द 'वाक्' आणि 'विहार' या दोन पोटशब्दांचा संयोग आहे. 'वाक्' म्हणजे भाषण किंवा वाणी, तर 'विहार' म्हणजे फिरणे किंवा प्रवास करणे. या संदर्भात 'वाग्विहार' म्हणजे वाणीच्या आधारावर किंवा भाषणाच्या संदर्भात वावरणे. 'वाक्' हा शब्द वाणीशी संबंधित असला तरी 'वाग्' हा शब्द क्रियाशीलतेला दर्शवतो, जे इथे योग्य नाही. 'वाङ्' हा शब्द सामान्यतः वाणीच्या संदर्भात वापरला जात नाही, त्यामुळे तो योग्य पर्याय नाही. 'वाञ्' शब्दही योग्य नाही कारण तो 'वाणी'च्या अर्थाशी संबंधित नाही. यामुळे 'वाक् + विहार' हा योग्य पोटशब्द आहे, जो वाणीच्या संदर्भात वावरण्याचे संकेत देतो.

"तपोबल, मनोरम, रजोगुण" हे शब्द विसर्गसंधीची उदाहरणे आहेत, कारण विसर्गसंधीत दोन स्वरांमध्ये विसर्ग (ः) चा उपयोग केला जातो. या संधीमध्ये, विसर्गाचा वापर करून संबंधित स्वर जोडले जातात. उदाहरणार्थ, "तपो" आणि "बल" या दोन अंशांच्या जोडीतील 'तप' च्या शेवटी विसर्ग वापरल्यामुळे 'तपोबल' तयार होतो. याचप्रमाणे "मनोरम" आणि "रजोगुण" या शब्दांमध्ये देखील विसर्गसंधीचा उपयोग स्पष्ट आहे, जिथे शब्दाच्या शेवटी किंवा मध्यभागी विसर्गाचा समावेश होतो. त्यामुळे "विसर्गसंधी" हा योग्य पर्याय आहे, कारण इतर संधींमध्ये अशाप्रकारे विसर्गाचा वापर होत नाही.

बरोबर पर्याय "निः+इच्छ" आहे, कारण "निः" या उपसर्गाचा अर्थ "बंद" किंवा "अभाव" असा होतो, आणि "इच्छ" म्हणजे "इच्छा" किंवा "चाह". त्यामुळे "निः+इच्छ" म्हणजे "इच्छेचा अभाव" किंवा "कोणतीही इच्छा नसणे". अन्य पर्याय चुकीचे आहेत. "निः+च्छ" हा पर्याय योग्य नाही कारण "च्छ" हा स्वतंत्र अर्थ नाही. "निरः+इच्छ" हा पर्यायही अयोग्य आहे कारण "निरः" हा सुद्धा "संपूर्ण" किंवा "अपूर्ण" याच अर्थाने वापरला जातो, ज्याने अर्थ गमावतो. "निरी+च्छ" मध्ये "निरी" शब्दाचा उपयोग योग्य संदर्भात होत नाही, म्हणून तोही खोटी संधी फोड आहे. त्यामुळे "निः+इच्छ" हा एकटा योग्य पर्याय आहे.

"पररूप संधी" या व्याकरणाच्या संकल्पनेत 'करून' हा शब्द योग्य आहे कारण 'करून' क्रियापदाची क्रिया दर्शवतो आणि ती क्रिया पूर्ण झाल्यानंतर दुसऱ्या क्रियेद्वारे परिणाम दर्शवतो. 'जाऊन' हा पर्याय अयोग्य आहे कारण तो स्थळ बदलण्याची क्रिया दर्शवतो, ज्यामुळे 'पररूप संधी'शी संबंध नाही. 'घेईल' हे भविष्यकाळ दर्शवणारे क्रियापद आहे, ज्यामुळे तेही योग्य नाही. 'होऊ' हा शब्द क्रियापदाचा एक भूतकाळ दर्शवतो, त्यामुळे तोही अयोग्य आहे. या सर्वांचा विचार करता, 'करून' हा एकटा योग्य पर्याय आहे, कारण तो पररूप संधीच्या संकल्पनेशी सुसंगत आहे.

बरोबर पर्याय "iii iv ii i" आहे कारण यामध्ये सजातीय आणि विजातीय स्वरसंधीचे योग्य उदाहरणे दिली आहेत. "गोलाकार" (iii) हे सजातीय स्वरसंधीचे उदाहरण आहे, कारण "गोल" आणि "आकार" हे दोन सहभागी शब्द एकाच धातूपासून सुटले आहेत. "रामेश्वर" (iv) हे विजातीय स्वरसंधीचे उदाहरण आहे, कारण हे दोन शब्द वेगळ्या अर्थाने जोडलेले आहेत. दुसऱ्या पर्यायात "भेटून" (i) व "नाहीसा" (ii) यांचा समावेश आहे, परंतु ते योग्य उदाहरणे नाहीत. "भेटून" स्वरसंधी असून "नाहीसा" हा विशेषणाचा उदाहरण आहे, ज्यामुळे या दोन उदाहरणांची योग्य जोडी बनत नाही. त्यामुळे "iii iv ii i" हा पर्याय योग्य आहे.

- "षण्मास" हा एक संस्कृत शब्द आहे, ज्याचा अर्थ सहा महिने आहे.
- बरोबर पर्याय "षट् + मास" आहे, कारण "षट्" म्हणजे सहा आणि "मास" म्हणजे महिना.
- यामुळे हा पर्याय योग्य आहे.

- "षण + मास" हा पर्याय चुकलेला आहे कारण "षण" हा शब्द संस्कृतमध्ये अस्तित्वात नाही.
- "षणा + मास" चा अर्थही विसंगत आहे; "षणा" ही एक चुकीची रचना आहे.
- "षणम + मास" हा पर्यायही चुकीचा आहे कारण "षणम" हा शब्द वापरलेला नाही.

- त्यामुळे "षट् + मास" हा एकटा योग्य उत्तर आहे, कारण तो अर्थपूर्ण व योग्य संज्ञा दर्शवतो.

- बरोबर उत्तर "निः + रस" आहे कारण "नीरस" म्हणजे "संदेश किंवा भावना नसलेला". "निः" हा नकारात्मक अर्थ देणारा उपसर्ग आहे, जो नीरसतेला दर्शवतो.

- "नी + रस" हा पर्याय चुकीचा आहे कारण "नी" हा उपसर्ग असलेल्या शब्दाचा अर्थ बदलत नाही.

- "नि + रस" देखील चुकीचा आहे कारण "नि" हा उपसर्ग "निराशा" किंवा "निष्क्रीयता" दर्शवतो, जो "नीरस"च्या अर्थाशी संबंधित नाही.

- "नीः + रस" हा पर्याय चुकीचा आहे, कारण "नीः" हा अपूर्ण किंवा नकारात्मक अर्थ देत नाही.

या सर्व पर्यायांपैकी "निः + रस" हा एकटा योग्य आहे, कारण तो योग्य अर्थ आणि व्युत्पत्ती दर्शवतो.

सर्व पर्याय योग्य आहेत कारण दिलेल्या शब्दांच्या संधीकरणामध्ये योग्य उपसर्ग आणि अव्ययांचा वापर करण्यात आलेला आहे. 'वाक्ताडन' हा 'वाग्' आणि 'ताडन' या धातूंचा योग आहे, जो एकत्रितपणे वागण्यावर ताडण करणारा अर्थ प्राप्त करतो. 'क्षुत्पिपासा' मध्ये 'क्षुध' (भूक) आणि 'पिपासा' (तृष्णा) यांचा संगम होऊन भूक आणि तृष्णा या दोन्ही भावनांचे समावेश आहे, जे एकत्रितपणे उपलब्ध आहे. तिसरा शब्द 'षण्मास' हा 'षट्' (आठ) व 'मासे' यांचा योग आहे, जो सहा महिन्यांचा अर्थ दर्शवतो. त्यामुळे सर्व तीन पर्याय योग्य आहेत, कारण त्यांनी योग्य संधीकरण नियमांचे पालन केले आहे.

"विपत्काल" या शब्दाची संधी "विपद् + काल" या पोट शब्दांनी केली जाते. "विपद्" म्हणजे संकट किंवा विपत्ती आणि "काल" म्हणजे काळ. यामुळे "विपत्काल" हा शब्द संकटाच्या काळाशी संबंधित असतो. या शब्दाचा वापर विशेषतः त्या काळासाठी केला जातो ज्यामध्ये व्यक्ती किंवा समाजात संकटाची स्थिती निर्माण होते. "विपत्काल" शब्दाच्या संधीमध्ये "विपद्" हा उपसर्ग संकटाचे प्रतिनिधित्व करतो, तर "काल" हा काळ दर्शवतो, ज्यामुळे हे संधीचे दोन भाग एकत्रितपणे एक अर्थपुर्ण संज्ञा तयार करतात. अन्य पर्याय योग्य नाहीत कारण ते शुद्ध भाषिक संधीचे नियम पाळत नाहीत.

- 'भास्कर' या शब्दातील संधीचा प्रकार विसर्गसंधी आहे.
- विसर्गसंधी म्हणजे दोन स्वरांमध्ये विसर्गाचा वापर करणे, जसे 'आ' आणि 'स्कर' यामध्ये.
- 'भास्कर' मध्ये 'आ' आणि 'स्कर' या दोन भागांमध्ये विसर्गाचा प्रभाव आहे, ज्यामुळे शब्दाची उच्चारशुद्धता साधली जाते.

- स्वरसंधी चुकीची आहे कारण ती एका स्वराच्या जोडणीशी संबंधित आहे, ज्यामध्ये स्वरांचे एकत्रित होणे अपेक्षित असते.
- जोडसंधी देखील चुकीची आहे, कारण ती दोन व्यंजनांच्या जोडणीसाठी वापरली जाते, जे 'भास्कर' मध्ये नाही.
- व्यंजनसंधी चुकीची आहे कारण ती दोन व्यंजनांच्या एकत्रिकरणाविषयी असते, पण 'भास्कर' मध्ये व्यंजनांची जोडणी नाही.

'निष्पाप' या शब्दाची संधी 'नि: पाप' आहे. 'निष्पाप' म्हणजे 'पाप नसलेला' किंवा 'निष्कलंक' असा अर्थ आहे. या संधीमध्ये 'नि:' हा उपसर्ग 'नाही' किंवा 'असलेला नाही' दर्शवतो, तर 'पाप' म्हणजे 'पाप' किंवा 'दोष'. त्यामुळे 'निष्पाप' हा शब्द पाप नसलेल्या व्यक्तीला किंवा गोष्टीला व्यक्त करतो. इतर पर्यायांमध्ये 'निष् + पाप', 'निष + पाप' आणि 'निष्प + आप' हे योग्य नाहीत कारण ते अर्थाने अपूर्ण किंवा चुकीचे आहेत. 'निष्' म्हणजे 'निष्कर्ष', 'पाप' म्हणजे 'दोष', तर 'आप' हा एक वेगळा अर्थ दर्शवतो जो संधीच्या संदर्भात उपयोगी नाही. त्यामुळे 'नि: पाप' हा बरोबर उत्तर आहे.