'शिपायाकडून चोर पकडला गेला' या वाक्यातील प्रयोग 'नवीन कर्मणी' आहे. नवीन कर्मणी म्हणजे वाक्यातील कर्ता किंवा कर्माचा उल्लेख न करता दुसऱ्या व्यक्तीचा संदर्भ घेतला जातो, जसे की येथे 'शिपायाकडून' या अभिव्यक्तीतून कर्माची दिशा स्पष्ट केली जाते. 'शिपायाकडून' म्हणजे चोर पकडण्याची क्रिया शिपायाने केली आहे, परंतु वाक्यात चोर पकडण्यासाठी 'शिपायाकडून' हे एक नवीन कर्मणी रूप आहे. इतर पर्याय 'कर्तरी', 'सकर्मक कर्तरी' आणि 'भावे' या प्रयोगांमध्ये वाक्याच्या क्रियाकर्त्याचे किंवा कर्माचे स्वरूप अधिक स्पष्टपणे दर्शवले जात आहे, जे येथे लागू होत नाही, त्यामुळे 'नवीन कर्मणी' हा पर्याय योग्य ठरतो.

'मी चहा घेतला' या वाक्याचे कर्मणी प्रयोगात रूपांतर करताना 'माझ्याकडून चहा घेतला गेला' हे वाक्य योग्य आहे. कर्मणी प्रयोगामध्ये वाक्यातील कर्ता आणि कर्म याचे रूपांतर केले जाते, ज्यामध्ये कर्ता वगळला जातो आणि कर्माचे स्थान महत्त्वाचे ठरवले जाते. या स्वरूपात, चहा घेणारे व्यक्ती 'माझ्याकडून' व्यक्तीच्या रूपाने दर्शवले जाते, ज्यामुळे वाक्याचा अर्थ अधिक स्पष्टपणे व्यक्त केला जातो. इतर पर्यायांमध्ये योग्य रूपांतर साधलेले नाही, कारण ते कर्मणी प्रयोगाचे आवश्यक घटक दर्शवत नाहीत. त्यामुळे 'माझ्याकडून चहा घेतला गेला' हे वाक्य योग्य आहे कारण यात कर्मणी प्रयोगाची संकल्पना योग्यरित्या व्यक्त केली आहे.

'शिक्षकांनी विद्यार्थ्यांना शिकवावे' या वाक्यातील प्रयोग 'सकर्मक भावे प्रयोग' आहे कारण या वाक्यात क्रियापद 'शिकवावे' हे सकर्मक आहे. शिक्षक हे कर्ता असून विद्यार्थ्यांना शिकवण्याची क्रिया करत आहेत. 'विद्यार्थ्यांना' हे वाक्यातील कर्म आहे, ज्यावर क्रियापदाचा परिणाम होतो. सकर्मक भावे प्रयोगामध्ये कर्ता, कर्म आणि क्रिया या तिघांचा समावेश असतो, ज्यामुळे वाक्याची स्पष्टता वाढते. इतर पर्याय योग्य नाहीत कारण 'अकर्मक' प्रयोगात कर्म नसते, 'भावकर्तरी' प्रयोगामध्ये भावकता असते आणि 'संकर' प्रयोग म्हणजे दोन भिन्न प्रयोगांचा संगम, जो येथे लागू होत नाही. म्हणून, 'सकर्मक भावे प्रयोग' हा योग्य पर्याय आहे.

'माझ्याकडून कॉफी घेतली गेली' या वाक्यात 'माझ्याकडून' हा भावनेचा अभिप्राय दर्शवतो, त्यामुळे या वाक्याचा प्रयोग कर्मणी आहे. कर्मणी प्रयोगामध्ये क्रियेसंबंधी कर्माचे विशेषण असते, जसे की 'कडून' या शब्दामुळे यामध्ये क्रियाकर्ता किंवा कर्ता व्यक्त होतो. 'कर्मणी प्रयोग' हा एक महत्त्वाचा व्याकरणिक प्रकार आहे, जो क्रियापदाच्या प्रमाणात कर्माचे स्थान दर्शवतो. इतर पर्याय जसे की भावे, कर्तरी आणि संकीर्ण प्रयोग या वाक्यात लागू होत नाहीत कारण ते वाक्याच्या अर्थाशी संबंधित नाहीत. त्यामुळे, 'कर्मणी प्रयोग' हा बरोबर पर्याय आहे, जो वाक्याच्या संरचनेमध्ये योग्य ठरतो.

'त्याने आता घरी जावे' या वाक्यातील प्रयोग 'अकर्मक भावे प्रयोग' आहे. अकर्मक भावे प्रयोग म्हणजे वाक्यातील क्रियापद कर्त्याच्या क्रियेसाठी थेट कोणत्याही कर्माचा संबंध न ठेवता व्यक्त केले जाते. येथे 'जावे' या क्रियापदाने कोणत्याही कर्माचा उल्लेख केलेला नाही, आणि त्यामुळे हे वाक्य फक्त कर्ता 'त्याने' व क्रिया 'जावे' यावर आधारित आहे. 'त्याने' म्हणजे कर्ता आहे, आणि 'जावे' हे क्रियापद आहे, जे एक क्रिया दर्शवते, परंतु त्यावर कोणतेही कर्म लावले जात नाही. त्यामुळे, या वाक्यातील प्रयोग 'अकर्मक भावे प्रयोग' म्हणून योग्य आहे.

'पापात्मके पापे नरका जाईजे' हे उदाहरण प्राचीन कर्मणी प्रकारात मोडते. प्राचीन कर्मणी म्हणजे पूर्वीच्या काळातील क्रियापदाच्या रूपात वाक्याची रचना असते, जिथे क्रिया व्यक्ती किंवा वस्तूसह थेट संबंधित असते. या वाक्यात 'पापात्मके पापे' हे कर्म असून 'जाईजे' हे क्रियापद आहे, ज्यामुळे हे वाक्य प्राचीन कर्मणीचे उदाहरण ठरते. यामध्ये क्रियाकर्ता स्पष्टपणे दर्शविला जात नाही, परंतु कर्मावर लक्ष केंद्रित केले जाते. त्यामुळे, या वाक्यातील प्रयोग प्राचीन कर्मणीचे ठरवतो, कारण तो पारंपरिक व सांस्कृतिक संदर्भात वापरला जातो.

'प्राचार्यांकडून विद्यार्थ्यांना दंड आकारण्यात आला' या वाक्यातील प्रयोग 'नवीन कर्मणी' आहे. नवीन कर्मणी प्रयोग म्हणजे वाक्यातील कर्माची नवीनता दर्शविणारा प्रयोग. या वाक्यात 'विद्यार्थ्यांना' हा शब्द नवीन कर्म आहे कारण प्राचार्याने दंड आकारला आहे आणि तो विद्यार्थ्यांवर लागू होतो. येथे 'दंड' हा क्रियापदाचा मुख्य घटक आहे, पण तो विद्यार्थ्यांना आकारला जात असल्यामुळे 'विद्यार्थ्यांना' हे नवीन कर्म आहे. त्यामुळे, या वाक्यातील प्रयोग नवीन कर्मणी म्हणून ओळखला जातो. इतर पर्याय कर्तृकर्मसंकर प्रयोग, समापन भावें आणि शक्य कर्मणी यांचा संदर्भ या वाक्यातील प्रयोगाशी संबंधित नाही.

'सहलीस जाताना कात्रजजवळ उजाडले.' या वाक्यात 'उजाडले' हा क्रियापद आहे, जे 'सहलीस जाताना' या क्रियेसोबत एक गहन भाव व्यक्त करते. 'भावे प्रयोग' म्हणजे क्रियापदाची क्रिया कशी घडली आहे हे दर्शविणारे प्रयोग, जेणेकरून वाक्यातील क्रियेला एक भावना प्राप्त होते. या उदाहरणात, 'उजाडले' हे एक घटक आहे, जो सहलीच्या संदर्भात उजाडण्याची क्रिया दर्शवितो, म्हणजेच ती वेळ आणि स्थळ सूचित करतो. त्यामुळे, 'भावे प्रयोग' हा पर्याय योग्य आहे कारण तो वाक्यातील क्रियेशी संबंधित भावना स्पष्टपणे व्यक्त करतो. अन्य पर्याय यामध्ये लागू होत नाहीत कारण ते वाक्यातील क्रियेसोबत असलेले संबंध दर्शवत नाहीत.

"क्रियेचा भाव हाच कर्ता असतो," "क्रियापद तृतीयपुरुषी एकवचनी असते," आणि "कर्म असल्यास त्याची सप्रत्ययी द्वितीया असते" या सर्व विधानांमुळे "भावे प्रयोग" या प्रयोगाची लक्षणे स्पष्टपणे व्यक्त होत आहेत. भावे प्रयोगामध्ये क्रियेचा भाव कर्ता म्हणून कार्यरत असतो, जेव्हा क्रियापद तृतीयपुरुषी एकवचनी असते, तेव्हा ते भावे प्रयोगाचे लक्षण समजले जाते. तसेच, कर्म असल्यास त्याची सप्रत्ययी द्वितीया असणे यामुळे या प्रयोगाची आणखी एक महत्त्वाची लक्षणे समजली जातात. यामुळे "भावे प्रयोग" हा पर्याय योग्य आहे, कारण वरील सर्व विधानांची विशेषता या प्रयोगाशी संबंधित आहे.

'थोराकडून सत्य बोलले जाते' या वाक्यात 'थोराकडून' शब्द 'कर्मणी' म्हणून कार्यरत आहे आणि या वाक्यातील क्रियापद 'बोलले जाते' आहे, ज्यामुळे हे वाक्य नवीन कर्मणी प्रयोगाचा एक उदाहरण आहे. या प्रयोगामध्ये कर्ता स्पष्टपणे सांगितला नाही, तर 'कर्मणी' म्हणजे 'थोराकडून' व्यक्तीचे कार्य दर्शवले गेले आहे. 'कर्मणी' प्रयोगामध्ये क्रियापदाच्या क्रियेसाठी कर्ता न दाखवता कर्माच्या आधारे वाक्य तयार केले जाते. त्यामुळे 'नवीन कर्मणी प्रयोग' हा पर्याय योग्य आहे, कारण तो वाक्यातील कार्यप्रणालीचे अचूक प्रतिनिधित्व करतो. इतर पर्याय या वाक्याच्या संदर्भात लागू होत नाहीत, आणि त्यामुळे त्यांची योग्यताही सिद्ध होत नाही.

वाक्यातील क्रियापदाचा कर्ता किंवा कर्म यांच्याशी पुरुष, लिंग व वचन याबाबतीत अन्वय किंवा अनन्वय म्हणजे प्रयोग. प्रयोग म्हणजे वाक्यातील शब्दांचा संबंध आणि त्यांची भूमिका समजून घेणे. 'प्रयोग' हा विचार वाक्याच्या संरचनेतील घटकांच्या एकत्रित कार्यपद्धतीला दर्शवतो. यामध्ये कर्ता, कर्म आणि क्रियापद यांच्यातील संबंध स्पष्ट होत असल्याने, त्यांचे लिंग, वचन आणि पुरुष यांचा एकत्रित समज येतो. प्रतिपदिक विशेषणांच्या किंवा नामांच्या संदर्भात वापरला जातो, तर धातूरूपेश हा क्रियापदाचा रूप असतो. वाक्य पृथक्करण म्हणजे वाक्याचे घटक वेगळे करणे, जे अन्वय किंवा अनन्वय दर्शवत नाही. त्यामुळे 'प्रयोग' हा पर्याय योग्य आहे.

"त्याची गोष्ट लिहून झाली" या विधानात "लिहून झाली" हे समापन कर्मणी आहे. येथे "गोष्ट" हे वाक्याचे मुख्य कर्म आहे, आणि "लिहून" ही क्रिया त्याच्यावर समारोप करणारी आहे. "विधाने" किंवा "कर्मणी" यांचा वापर वाक्यातील क्रियेच्या पूर्णतेचा संकेत देतो. "समापन कर्मणी" चा उपयोग केल्याने वाक्याच्या क्रियेत पूर्णता दर्शवली जाते, ज्यामुळे वाक्याचा अर्थ स्पष्ट होतो. या वाक्यात लेखनाची क्रिया संपलेली असल्याने, "लिहून झाली" असा प्रयोग समापन कर्मणी म्हणून योग्य आहे. त्यामुळे, वाक्याचा अर्थ बोध करण्यास आणि त्याची संरचना समजून घेण्यासाठी समापन कर्मणीचा वापर आवश्यक आहे.

"मांजराकडून उंदीर मारला गेला" या वाक्यातील कर्ता "उंदीर" आहे, पण त्याचा उल्लेख "मारला गेला" या क्रियेत अप्रत्यक्षपणे केलेला आहे. "मांजराकडून" या वाक्यात तो "शब्दयोगी अव्ययान्त" म्हणून ओळखला जातो. यामध्ये "कडून" हे अव्यय व "मांजर" हे नाम असलेले घटक एकत्र येऊन कर्त्याचे कार्य दर्शवतात. त्यामुळे वाक्यात कर्त्याचे कार्य स्पष्टपणे प्रदर्शित झालेले आहे. "शब्दयोगी अव्ययान्त" कर्ता म्हणून योग्य आहे कारण यामध्ये कर्ता स्वातंत्र्याने क्रियेत सामील आहे, आणि वाक्यातील क्रियेच्या संदर्भात त्याचे स्थान स्पष्ट आहे. त्यामुळे, या वाक्यात कर्ता "शब्दयोगी अव्ययान्त" म्हणून ओळखला जातो.

'लखूदादाने कौल लावला' या वाक्यात 'कौल लावला' हा प्रयोग कर्मणी आहे. कर्मणी प्रयोगामध्ये क्रियापदाचे कार्य मुख्यतः कर्मावर केंद्रित असते. या वाक्यात 'कौल' हा कार्याचा भोगकर्ता आहे, म्हणजेच लखूदादाने कौल लावला हे दर्शवते की कौल हा क्रियेचा उद्देश आहे. 'कर्मणी' प्रयोगाचा उपयोग त्यावेळी केला जातो जेव्हा क्रियापदाचे मुख्य कार्य कर्मावर असते आणि त्यात क्रियापदाने केलेल्या क्रियेचा परिणाम किंवा परिणामकारकता स्पष्टपणे व्यक्त होतो. अन्य पर्यायांमध्ये वाक्याची अर्थबद्धता किंवा क्रियापदाचा उपयोग योग्य प्रकारे दर्शवला जात नाही, त्यामुळे 'कर्मणी' हा पर्याय बरोबर आहे.

'त्वा काय शस्त्र घरिजे लघुलेकराने' हा प्रयोग 'पुराण कर्मणी' प्रकारात मोडतो कारण या वाक्यात क्रियापदाच्या आधीच कर्म आलेले आहे, जे आधीच अस्तित्वात असलेल्या गोष्टीकडे निर्देश करते. 'पुराण कर्मणी' मध्ये क्रियापदाच्या आधीचे कर्म पूर्वीच्या संदर्भात असते, ज्यामुळे वाक्याचा अर्थ संपूर्णपणे स्पष्ट होतो. उदाहरणार्थ, 'त्वा' या शब्दाने वाचकाला निर्देशित केले जाते की हे शस्त्र पूर्वीपासून ज्ञात आहे, म्हणजेच कर्म आधीच अस्तित्वात आहे. त्यामुळे, 'पुराण कर्मणी' हा योग्य पर्याय आहे, कारण तो वाक्याच्या अर्थाशी आणि रचनेशी सुसंगत आहे. अन्य पर्याय यामध्ये योग्य नाहीत कारण ते या वाक्याच्या रचनात्मक संरचनेशी संबंधित नाहीत.

"ज्या वाक्यातील कर्त्याच्या किंवा कर्माच्या लिंग वचनाप्रमाणे क्रियापद बदलत नाही, त्यास भावेप्रयोग म्हणतात." भावेप्रयोगामध्ये क्रियापदाची रूपे कर्ता किंवा कर्म यांच्या लिंग व वचनानुसार बदलत नाहीत, त्यामुळे वाक्याची रचना साधी आणि स्पष्ट राहते. उदाहरणार्थ, "तो येतो" आणि "ती येते" या वाक्यांमध्ये क्रियापद बदलते, परंतु "तो येतो" किंवा "ती येते" असे एकत्रित उदाहरण घेतल्यास क्रियापद एकसारखे राहते. त्यामुळे भावेप्रयोग हा अशा वाक्यांचा वापर करतो जेथे क्रियापद एकसारखेच राहून अर्थ स्पष्ट करतो. इतर पर्याय याला लागू होत नाहीत, त्यामुळे बरोबर उत्तर "भावेप्रयोग" आहे.

कर्मणीप्रयोग आणि कर्तरीप्रयोगाचे मिश्रण असल्यामुळे याला कर्तृ-कर्म-संकर प्रयोग म्हणतात. या प्रयोगात कर्ता आणि कर्म यांचा संयोग एकत्रितपणे केलेला असतो. म्हणजेच, वाक्यात कर्ता आणि कर्म दोन्ही घटकांचा समावेश असतो, ज्यामुळे वाक्याची अर्थव्यवस्था अधिक स्पष्ट होते. उदाहरणार्थ, "मोहनने पुस्तक वाचले" यामध्ये 'मोहन' हा कर्ता आहे आणि 'पुस्तक' हे कर्म आहे, हे दोन घटक एकत्रितपणे कार्यरत आहेत. त्यामुळे हा प्रयोग कर्तृ-कर्म-संकर प्रयोग म्हणून ओळखला जातो, जो व्याकरणाच्या दृष्टिकोनातून महत्त्वपूर्ण आहे. यामुळे वाक्याची रचना आणि अर्थ स्पष्टपणे व्यक्त होऊ शकतात.

"मला तो धंदा सोडावा लागला" या वाक्यातील प्रयोग कर्तरी प्रयोग आहे कारण या वाक्यात "मला" हा सर्वनाम कर्ता म्हणून कार्यरत आहे. "सोडावा लागला" या क्रियापदासोबत "तो धंदा" कर्म असले तरी, वाक्यातील मुख्य केंद्र "मला" आहे, जे दर्शवते की कर्ता कोण आहे. कर्तरी प्रयोगात वाक्याच्या क्रियेत कर्त्याचे महत्त्व असते, जे या वाक्यात स्पष्टपणे दाखवले आहे. इतर पर्यायांमध्ये संकर, भावे आणि कर्मणी प्रयोग म्हणजे वाक्यातील अन्य घटकांची भूमिका असते, परंतु या वाक्यात कर्ता स्पष्टपणे "मला" आहे, त्यामुळे कर्तरी प्रयोग हा योग्य पर्याय आहे.

'आजी दृष्ट काढते' या वाक्यातील प्रयोग कर्तरी प्रयोग आहे. कर्तरी प्रयोग म्हणजे वाक्यात मुख्य क्रियापदाच्या कर्ता किंवा करणाऱ्याचे व्यक्तीगणन दर्शविणारे शब्द. या वाक्यात 'आजी' हा कर्ता आहे, जो 'काढते' या क्रियापदासोबत जोडला गेला आहे. 'आजी'ने दृष्ट काढणे हे कार्य केले आहे, ज्यामुळे वाक्यात कर्ता स्पष्टपणे दर्शविला जातो. कर्तरी प्रयोगाच्या संदर्भात वाक्यातील क्रियापदाचा कर्ता कोण आहे हे महत्त्वाचे असते, आणि येथे 'आजी' हा कर्ता असल्यामुळे वाक्यातील प्रयोग कर्तरी आहे. त्यामुळे, 'कर्तरी प्रयोग' हा पर्याय योग्य आहे.

'तू घरी जायचे होतेस' या वाक्याचा योग्य प्रयोग 'कर्तृ - भाव संकर प्रयोग' आहे. या वाक्यात 'तू' हा कर्ता आहे आणि 'घरी जायचे' हा क्रियापदाचा संदर्भ आहे, जो कर्ता म्हणजेच 'तू' याच्या भावनात्मक अवस्थेवर आधारित आहे. 'होतेस' हे क्रियापद कर्त्याच्या भावनात्मक स्थितीचे संकेत देते, ज्यामुळे वाक्याचा अर्थ स्पष्ट होतो. 'कर्तृ - भाव संकर' प्रयोगात कर्ता आणि भाव दोन्ही एकत्र येतात. त्यामुळे, वाक्याचे योग्य रूप कर्ता आणि भाव यांचे संकर दर्शवते. इतर पर्यायांमध्ये 'कर्म' आणि 'भाव' यांचे मिश्रण नसल्याने ते योग्य नसतात.

'नानामामांनी आपल्या मुलीला शाळेत घातली' या वाक्याचा प्रयोग 'कर्म-भाव संकर प्रयोग' आहे कारण या वाक्यात 'नानामामांनी' (कर्ता) क्रियेला (घातली) एक कर्म (आपल्या मुलीला) दिले आहे, ज्यामुळे वाक्याच्या भावाची निर्मिती होते. 'कर्म-भाव संकर प्रयोग' मध्ये कर्म व भाव यांचा समावेश असतो, कारण वाक्यात 'मुलीला' या कर्माचा अनुसंगाने 'घातली' या क्रियेचे रूप दाखवले आहे. यामुळे वाक्याचे अर्थ आणि रचना स्पष्ट होते. इतर पर्याय योग्य नाहीत कारण त्या वाक्याच्या अर्थाशी किंवा त्याच्या संरचेशी सुसंगत नाहीत, त्यामुळे 'कर्म-भाव संकर प्रयोग' हा योग्य पर्याय आहे.

'तो घरी जातो' या वाक्यातील प्रयोग 'अकर्मक कर्तरी' आहे. यामध्ये 'तो' हा कर्ता आहे आणि 'जातो' हा क्रियापद आहे, जो कर्त्याच्या क्रियेचा निर्देश करतो. 'घरी' हे स्थान दर्शवते, पण येथे कोणतेही कर्म नाही, म्हणजे 'जाता' क्रियेमध्ये कोणत्या वस्तूवर प्रभाव पडत नाही. 'अकर्मक' म्हणजे क्रिया केल्यावर कोणतेही प्रत्यक्ष कर्म येत नाही, त्यामुळे हे वाक्य 'अकर्मक कर्तरी' प्रयोगाचे उदाहरण आहे. 'सकर्मक कर्तरी' मध्ये क्रियेसोबत कर्म असते, 'कर्मणी' प्रयोगात विशेषणाचा वापर असतो, तर 'भावे' हा प्रयोग भावनांच्या संदर्भात असतो, त्यामुळे हे सर्व पर्याय योग्य नाहीत.

'रामाकडून रावण मारला गेला' या वाक्यातील प्रयोगाचे नाव 'कर्मणी प्रयोग' आहे. कर्मणी प्रयोगात क्रियापदाच्या कर्त्याचे व्यक्तीकरण न करता, कर्मावर लक्ष केंद्रित केले जाते. या वाक्यात 'रावण' हा कर्म आहे, जो 'मारला गेला' या क्रियेतून क्रियाकर्ता 'रामाकडून' द्वारे प्रभावित झाला आहे. यामध्ये रावणाच्या क्रियेला कर्ता म्हणजे राम, परंतु वाक्याच्या मुख्य अर्थामध्ये रावणच अधिक महत्वाचा आहे. त्यामुळे हा प्रयोग कर्मणी आहे. 'कर्तरी प्रयोग' हा कर्ता दर्शवणारा असतो, 'भावे प्रयोग' भावभावनांचे वर्णन करतो, आणि 'संकीर्ण प्रयोग' यामध्ये दोन्ही कर्ता आणि कर्म यांचा समावेश असतो. त्यामुळे 'कर्मणी प्रयोग' हा योग्य उत्तर आहे.

'भावे प्रयोगात' या संदर्भात दिलेली माहिती लक्षात घेतल्यास 'अ' आणि 'ब' ह्या दोन्ही विधानांचा अर्थ योग्य आहे. 'अ' विधानानुसार, भावे प्रयोगामध्ये क्रियापदाचे रूप कर्त्याच्या किंवा कर्माच्या लिंगवचनानुसार बदलत नाही, त्यामुळे ते एकवचनीच असते. 'ब' विधानानुसार, क्रियापदाचे रूप नेहमी तृतीयपुरुषी नपुसकलिंगी असते, म्हणजेच क्रियापदाचे रूप या संदर्भात निश्चित असते. त्यामुळे या दोन्ही विधानांमध्ये दिलेला विचार योग्य आहे. 'क' विधान हे बरोबर नाही कारण त्यानुसार क्रियापदाचे रूप कर्त्याच्या लिंगवचनानुसार बदलते, जे भावे प्रयोगात खरे नाही. त्यामुळे बरोबर पर्याय 'अ आणि ब' आहे.

'तू घरी जायचे होतेस' या वाक्यात कर्तृ-भाव संकर प्रयोग आढळतो. कर्तृ-भाव संकर प्रयोग म्हणजे क्रियापदाच्या स्वरूपामुळे क्रियाकर्ता आणि त्याच्या भावनेमध्ये एकत्रितपणे व्यक्त केले जाते. या वाक्यात 'तू' हा क्रियाकर्ता आहे आणि 'जायचे होतेस' हे वाक्य त्याच्या मनस्थितीचे प्रदर्शन करते. ह्यामुळे 'तू घरी जायचे होतेस' या वाक्यात कर्ता आणि भावनांचा एकत्रित परिणाम दर्शविला जातो. अन्य पर्यायांमध्ये भिन्न प्रयोगांचे लक्षण आढळते, परंतु या वाक्याच्या संदर्भात कर्तृ-भाव संकर प्रयोग योग्य ठरतो. त्यामुळे बरोबर उत्तर म्हणजे कर्तृ-भाव संकर प्रयोग आहे.

"तुम्ही कामे केलीत" हे वाक्य कर्तृ-कर्मसंकर प्रयोग प्रकारातील आहे कारण यामध्ये कर्ता (तुम्ही) आणि कर्म (कामे) दोन्ही उपस्थित आहेत. या वाक्यात कर्ता व कर्म यांचा एकत्रित वापर झाल्यामुळे वाक्याचा अर्थ स्पष्टपणे व्यक्त होतो. कर्तृ-कर्मसंकर प्रयोग अधिकृतपणे कर्ता व कर्म यांची एकत्रितता दर्शवतो, जिथे क्रियापदाच्या स्वरूपात कर्ता काम करतो आणि कर्माच्या संदर्भात ते कार्य पार पडते. त्यामुळे ह्या वाक्याचा प्रयोग कर्तृ-कर्मसंकर प्रकारात येतो, ज्यामुळे वाक्याची रचना आणखी सुसंगत आणि स्पष्ट बनते.

'तो गाणे गातो' या वाक्यातील प्रयोग कर्तरी आहे. कारण वाक्यात 'तो' हा कर्ता आहे, जो गाणे गाण्याची क्रिया करतो. कर्तरी प्रयोगात कर्ता आणि क्रियापद यांच्यातील संबंध स्पष्टपणे दर्शविला जातो. 'तो' हा शब्द कर्ता म्हणून कार्यरत आहे आणि 'गातो' हे क्रियापद त्या कर्त्याकडून होणाऱ्या कार्याचे संकेत करते. त्यामुळे वाक्याच्या अर्थानुसार कर्तरी प्रयोग हा योग्य पर्याय आहे. इतर पर्याय वाक्यातील कर्ता किंवा क्रियेशी संबंधित नसलेले आहेत, त्यामुळे त्यांची योग्यतेची तुलना करता येत नाही. कर्तरी प्रयोगामुळे वाक्याच्या स्पष्टतेस आणि अर्थास बळकटी मिळते.

"मला हा डोंगर चढवतो" या वाक्यात "चढवतो" या क्रियापदाची दिशा दर्शवत "मला" हे कर्म आहे, जे व्यक्तीला वर्तमनात क्रियेत समाविष्ट करते. येथे "मला" हे पद क्रिया करण्याच्या संदर्भात एक व्यक्ती दर्शवते, तसेच "डोंगर" हा कर्म आहे ज्यावर क्रिया केली जात आहे. या वाक्यात "चढवतो" क्रियापदामुळे हे स्पष्ट होते की असंविधानात्मक कर्मणीय वाक्य आहे, ज्यात "मला" एक व्यक्ती आहे जी चढण्याची क्रिया अनुभवते. त्यामुळे योग्य उत्तर शक्य कर्मणी प्रयोग आहे, कारण वाक्यात क्रियेला एक व्यक्तीचा अनुभव आणि कार्यशीलता आहे, ज्यामुळे हे कर्मणी प्रयोग म्हणून ओळखले जाते.

'मांजर उंदीर पकडते' या वाक्यात 'मांजर' हा शब्द वाक्यातील कर्ता आहे, म्हणून 'कर्तरी' हा पर्याय योग्य आहे. 'कर्तरी' म्हणजे वाक्यातील क्रियेला कारणीभूत असलेला घटक, जो क्रिया करतो. 'उंदीर पकडते' या क्रियेत 'मांजर' हा वाक्यातील मुख्य कर्ता आहे, जो उंदीर पकडण्याची क्रिया करतो. अन्य पर्याय म्हणजे 'कर्मणी', 'भावे' आणि 'संकर' हे वाक्यातील घटकांचे विश्लेषण करीत असताना योग्य ठरत नाहीत, कारण त्यांचा वाक्यातील कर्ता म्हणून वापर नाही. त्यामुळे 'कर्तरी' हा पर्याय या वाक्यातील प्रयोग म्हणून योग्य आहे.